ଜଣା ତ ନଥିଲା ଏମିତି ଘଟିବ ବୋଲି ହୁଏତ ଏମିତି ଘଟେ ଘଟିବାର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ
ହେ କୋଣାର୍କ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତ ପଥରରେ ଜୀବନ୍ତ ମୁର୍ତ୍ତୀ, ତୁମର ସେ ଲାସ୍ୟମୟୀ ରୂପରେ ଆଜି ବି ଝଟକୁଛି ପ୍ରେମର ଲାବଣ୍ୟ, ତୁମ ଓଠ, ଚିବୁକର ଚମକରେ ।
ମୁଁ ଗ୍ରୀଷ୍ମ କାଳରେ ପଥିକଙ୍କ ଛତ୍ର ସାଜି ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଦେଖୁଥିବା ରାସ୍ତା କଡ଼ର ସେଇ ବୃଦ୍ଧ ବୃକ୍ଷ ।
କେବେ ଖେଳିଯାଏ କୁନି କୁନି ଓଠେ ଓଦା ଓଦା ମିଠା ହସ ହୋଇ ,
ବିଷବୃକ୍ଷ ହୋଇ ବିଷ ନାଶିବି, ତୁଳସୀ ରୂପରେ ପୂଜା ପାଇବି।
ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ମନ ମିଶିଗଲା ବୋଧେ ପୂର୍ବ ଜନମର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା
ସେ ଦୀପ ଆଲୋକରେ ଆଗୋ ଆଲୋକିତ ମିଠା ପାପ ।
ଗାଳ୍ପିକ ମୁଁ ହେଲେ, ତୁମ ପ୍ରତି ଚାହାଣୀ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଗଳ୍ପ, କବିତାର ପଦେ ତୁମକୁ ସଜାଏ, ପ୍ରେମ ନୁହେଁ ମୋର ସ୍ୱଳ୍ପ ।
ଏଠି ଚିହ୍ନା ମୁହଁଟି ଦରକାର ବେଳେ ଦେଖାଏ ଅଚିହ୍ନା ରୂପ ଅଚିହ୍ନା ରୂପକୁ ବି କିଛି କହି ହୁଏନା କାରଣ ସେ ରୂପରେ ବି ଲୁଚିଥାଏ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ...
ଆମ ସୁଖ ପାଇଁ କଷ୍ଟର ଅଗ୍ନିରେ ସେ ନିଜେ ଜଳେ ତଥାପି ନିଜ ବଳିଦାନ ଗାଥା କେବେ କାହାକୁ କୁହେନି
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ