ସାର୍ ! ଆମେ ଗରିବ ହୋଇପାରୁ, କିନ୍ତୁ ଲୋଭୀ ନୋହୁଁ ।
ଶୀତବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟେ ଛୋଟ କରି ଦିନ ବଢ଼ିଯାଇଥାଏ ରାତି, ସକାଳେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ କି ଧନୀ ଗରିବ ସେ କି ହୋଇଥାନ୍ତି ତାତି,
ତାହାର ଆଖି ଦୁଇଟା ଫାଟି ପାଣି ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାର ସେହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକରେ ତାହାର ରାଜା ପ୍ରେମାନନ୍ଦଙ୍କ ନୟନରୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଟୋପା ଲୁହ ବିଛଣାରେ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲା ।
ତମେ ଜାଣିଛ ମା' ବଇଶାଖୀର ପଥର ପରି ଫଟାମାଟି କାଟି ଚଷାପୁଅ କେମିତି ହଳକରି ବିହନ ବୁଣେ । ବର୍ଷାର ମେଘ ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଅନ୍ଧାରରେ କେମିତି ରୁଆ ବେଉଷଣ କରେ...
ଗାଁର ପାଞ୍ଚ ମାଇପେ କହନ୍ତି, "ମାଳତୀର ଚାଲିଟି କେଡ଼େ ସୁନ୍ଦର !"
ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି କାନ୍ଦଣାକୁ ବାରବାର ଆକଟ କରିବାରୁ ସେ ଏବେ କେହି ନ ଶୁଣି ପାରିଲା ପରି କାନ୍ଦେ ।
ନିଦୁଆ ନିଦୁଆ ଆଖିରେ ବିଛଣା ଛାଡ଼ି ମାର୍ଗଶୀର ପୁଷ ନିଶାନ୍ତେ ପଡ଼ି ଉଠି । ବହଳ ଅନ୍ଧାରେ ବିଷମ ପଥ ମାଡ଼ି ନିର୍ଭୟେ ଯାଏ ସେ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଛୁଟି ।।
ହାତୀ- ଛତି ହୀରା-ମୋତି ପାଶେ ସିନା ନାହିଁ, ସାଇତିଛି ସ୍ନେହ ସିନ୍ଧୁ ଛାତିରେ ତୋ' ପାଇଁ ।
ନର ଜୀବନରେ ସଦାବେଳେ ଭାବେ ଏକା ଅଛି ସିଏ ଦୁଃଖେ ଅନ୍ୟ କୁ ଭଲରେ ଦେଖିଲେ ଜାଣିବ କେହି ନାହିଁ ଏଠି ସୁଖେ ।
ଭାଇ ଭଉଣୀଏ ଆସ ଆସ ମୋର କରିବା ଶପଥ ଏକାଠି ଦେଶ ମାଁକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରିବାରେ ରହିଲେ ବି ଯିଏ ଯେଉଁଠି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ