ହଠାତ୍ ରାଗି ଉଠି କହିଲା - ମୋ ଜନ୍ମଦିନ ବି ତମର ମନେ ରହେ ନାହିଁ । ଆଇ ହେଟ୍ ୟୁ । ତାପରେ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ପାହୁଣ୍ଡ ପକାଇ...
ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ସହଚର୍ଯ୍ୟର ସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ ଦିଗରେ ଟିପ୍ପଣୀ ନ ଥିଲା । ଅତଏବ ତାହା ଘଟିଲା ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ଛେଳି-ମାନବ-ଜିପ୍-ଘଟିତ ବ୍ୟାପାରରେ ।
“ତୁ ଯାହା କଲୁକଲୁ, ଏବେ ବାପାଙ୍କୁ ଯାଇ ସବୁସତ କହି ନିଜଦୋଷ ସ୍ୱୀକାର କରି ଦେ’ । ମୋ ସୁନାଝିଅ, ଯା’ ସତ ମାନିଯା, କହିଦେ ।
- ହଁ, ତମ ନାଁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ପ୍ରଥମେ ଶୁଣିଲି ଆଉ ସେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଗଲେ ମୋତେ ତମ ବିଷୟରେ ସବୁ କିଛି କହିବା ପାଇଁ ।
ଦିନେ ସେଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଟକ ଛାଡ଼ି ଆସିଥିଲି ସୁଦୂର କୋରାପୁଟ ମୁର୍ଖଙ୍କ ଗଣିତ ହିସାବ ନେଇ । ଲୋପାମୁଦ୍ରାକୁ ଭୁଲିଯିବାର ସଂକଳ୍ପ ନେଇ । ଲୋପାମୁଦ୍ରା କଣ ସ୍ଥାନ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ...
ତାହା ହେଲେ ରେଳ ଷ୍ଟେସନକୁ ନେଇ ଚାଲ । ସେ ଲୋକଟା ସହିତ ଦେଖାହେବ । ସେ ଆଉ ବାକିରେ ଟାବଲେଟ ଦେବାକୁ ରାଜୀନୁହେଁ - ଆଜି ମୋ ପାଖରେ...
ସାତ ବର୍ଷ ପରେ ମୋ ମୁନ୍ନା କୁ ଦେଖୁଛି । ବିଚାରାକୁ ଟିକିଏ ଗେଲ ହେଲେ କରି ପାରିବି ନାହିଁ ? କିଛି ତ ଦେଇ ପାରିଲି ନାହିଁ ।
ମିଃ ଶର୍ମାଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଦସ୍ତଖତ, ଆଉ ଆମେ ମୁକ୍ତ ଆକାଶର ବିହଙ୍ଗ ହୋଇ ଖୁସି ମନରେ ଉଡ଼ିଯିବା ପର ଝାଡ଼ି ।
କହିଲି - କାହିଁ କିଛି ତ ହେଇନି । ତମେ କୋଉଠି କିଛି ହେବାକୁ ଦଉଛ କି ? ଅବଶ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ବାକ୍ୟଟି ମୁଁ ମନେ ମନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲି...
ଯେବେବି ସନା ଦାଦା ଆସେ, ମା ମୋତେ ବାହାରକୁ ପଠାଏ , ବର୍ଷା ହେଉ କି ଖରା , ଶୀତ କି କାକର ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ