ତଥାପି ଆମେ ଅଛେ ଘର କରିଛେ ଯେତେବେଳେ ଡରିବା କି ବା' ବତାସକୁ !!! ?
ବରଷକେ ଥରେ ଆସିଛି ରଜ ଚୂଟିଆ ମୂଷାର ଭାରି ମଉଜ ।
ତଡ଼ାଗ ଲୋଡ଼ଇ କୁମୁଦ କମଳ, ସରଣୀ ଲୋଡ଼ଇ ଦୀର୍ଘତା ଦିବସ ଲୋଡ଼ଇ ତପନ କରଣ, ରଜନୀ ଲୋଡ଼ଇ ଶୁଭ୍ରତା ।।
ଉଷାର ଡଗର ମୂକ ଜନେ ଦେଇ ଭାଷା ନିରକ୍ଷର ହାତରେ ଅକ୍ଷର ଏ ଜାତିର ହେ ପୟଗମ୍ୱର ।
ଶିତୁଆ ସଞ୍ଜର ଦିକ୍ ଦିକ୍ ଜଳନ୍ତା ବତୀ ପହିଲି ଆଶାଢ଼ର ବର୍ଷାଭିଜା ଗାଁ ମାଟି ପ୍ରେମିକାର ଆଦ୍ୟ ଚୋରା ଚିଠି ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ମହାନ ରାଜକୀୟ କୀର୍ତ୍ତି
ଯେ ନାରୀଟିଏ ସତ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାର ଅନ୍ୱେଷାରେ ଆଗ-ପଛ ନ ଭାବି ଗୋଡ଼ କାଢ଼ିଲେ ସଂସାରରେ ତା' ନାରୀପଣ ହୋଇଯାଏ ମିଛ ।
କାହାକୁ ପ୍ରାଣଦେଇ ରମଣ କରିବା କେଡେ଼ ସାଧ୍ୟ ସାଧନାର କଥା !
ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ଝାଳକୁ ଅଞ୍ଜଳୀରେ ଧରି ତୁମକୁ ସମର୍ପଣ କଲି । ହେଲେ ତୁମେ ଆଜି କାହିଁକି ବୁଝୁନ ଯେ ତୁମରି ନେଇ ମୋ ସ୍ମୃତିର ସବୁଜ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟାବହ...
ଧିକ ଅଧିକାରୀ ଗଣ ଧିକ ତୁମ ପ୍ରଶାସନ ତୁମ ପରେ ଯିଏ ଭରସା କରିଲା ଅକାଳେ ଗଲା ତା ପ୍ରାଣ ।
ତମେ-ମୁଁ ଏକାଠି ଦେଖୁଥିଲେ ସ୍ୱପ୍ନ ଅଥଚ ଏବେ ମତେ ଆଖି ବୁଜିବାକୁ ହୁଏ ଭୟରେ ଭୁଲ୍ରେ ବି ଖୋଲିଗଲେ ଆଖି ସେଇସବୁ ସ୍ୱପ୍ନ ପୋଡ଼ା ବଉଳ ପରି ଝଡ଼ିପଡ଼ୁଥାଏ ।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ