ଭିଡ଼ ଠାରୁ ଟିକିଏ ଦୂରରେ ଠିଆ ମୁଁ ଏକା, କୁନି ଛୁଆଟିଏ, ଭିଡକୁ ଦୂରରୁ ଟୁକ୍ ଟୁକ୍ ଦେଖୁଛି, ଭିଡକୁ ଡର ଲାଗେ, କାଳେ ହଜି ଯିବି,
ରିମ୍ ଝିମ୍ ତାତି ମାତେ ଦୁହିଁ ଙ୍କ ଦେହେ ଧକ୍ ଧକ୍ ହୃଦୟ ନିବିଡ଼ତାର ଛୁଆଁ ଚାହେଁ
ନିଜକୁ ଏ ଘଞ୍ଚ ଅରଣ୍ୟରୁ ତୋଳି ନେବି ମରୁଭୂମିର ବାଲୁକା ମଧ୍ୟକୁ....
ଅନ୍ୟର ଖୁସି ଜଳ ଜଳ ଦିଶେ, ବେଳେବେଳେ ଜଳାଏ ଦିହକୁ,
ତାପମାତ୍ରା ହୋଇ କୁହୁଳେଇବାକୁ, ନହେଲେ କୁଆପଥର ମାଡ଼ରେ କ୍ଷତାକୁ କରିବାକୁ
ବୋଉ , ଶୂନ୍ୟ ଜୀବନରେ , ମମତାର ପୂର୍ଣ୍ଣତା ତୁ ।
ତଥାପି ବେଳେବେଳେ ତାର ମନେପଡ଼େ ତୋ କଥା ଫେରି ଆସି ମୋତେ କୁହେ 'ଚାଲ ଯିବା କ୍ଷେତ୍ର ଯିବା "
ଖେଳୁଥିବ ସଦା ମଧୁ ମଳୟ, ବାସନ୍ତୀ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ରାସ ଅମିୟ ।
କେଉଁ ଧାତୁରେ ଗଢ଼ିଛି ଧାତା ତା ଆଦି ଅନ୍ତ ଖୋଜି ହୁଏନି ।
ଅଶେଷ ପାଇଛି ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଆଶିର୍ବାଦ ଧାରା, ଅନୁଗ୍ରହ ଆକାଶେ ପ୍ରକାଶେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିଧାରା ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ