ଏ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦାଣ୍ଡିଯାତ୍ରାରେ ସେତେବେଳେ ସାବରମତୀ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ଓଡ଼ିଶାର ମୋତି ଦାସ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ ।
ନଳ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କର୍କୋଟକ ନାଗଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ସର୍ବଦା ପାଖରେ ରଖୁଥିବା ନାଗଦତ୍ତ ଅମ୍ଳାନ ବସ୍ତ୍ରକୁ ପରିଧାନ କଲେ । ଅଶ୍ରୁମୁଖୀ ଦମୟନ୍ତୀ ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ...
ସକାଳ ଧୂପରେ ଅବା ସଞ୍ଜର ଦୀପରେ ବଡ଼ସିଂହାରର ଗୀତ ଗୋବିନ୍ଦରେ
ସ୍ୱପ୍ନ ତ' ଅନେକ ତୁମ ଦେହ ସାରା ଚୁମ୍ବନର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଆଙ୍କି ଆବୃତ କରି ଦିଅନ୍ତି ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ।
ଏ ସହର ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ କେହିତ ଚିହ୍ନେଇ ଦିଏନା ଫୁଲର ବଗିଚା, ଯେମିତି ସଂକ୍ରାନ୍ତି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ଦିଏନା କେହି ରଙ୍ଗର ମହଲା ।।
କାହିଁକି ଭଗ୍ନ ଆଜି ଏ ସମାଜର ରୀତି, ନୀତି; ବିଲୁପ୍ତ ତା'ର ମହତ୍ୱ ସଂଗ୍ରାମୀତ ପୃଥିବୀରେ କିଏ ବୁଝୁଛି ଏ ଭିତ୍ତିର ତତ୍ତ୍ୱ ?
କହିହୁଏନି, ଏକଲାପଣରେ ଘାରିହୁଏ ବହୁଥାଏ ଖରସ୍ରୋତା ପ୍ରାୟେ ଜଳୁଛି ଅଖଣ୍ଡ ଦୀପଟେ ହୋଇ ସାରି ଆସିବା ଜୀବନ ଦୟାରେ ।
ଛଳନାର ପଶାକାଠି ଶକୁନିର ଡାକେ ପୁଣ୍ୟତାର ପାଟଳ ତନୁକୁ ଚୁମେ ପାପ ମୃତ୍ୟୁର ବେଶରେ ।
ମା' ଗଲା ପରେ ତୁମର ଜୀବନ ନ ଥିବା ଆଖି, ମୁଁ ଦେଖିଛି ବାପା ଦେଖିଛି ପୁଣି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଛଳନାରେ ଢାଙ୍କିବା ତୁମ ଅସହାୟତା ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ