ପାହାନ୍ତି ପହରୁ ବିଛୁରିତ ହେଉଥିବା ସିମେଇ, ପୁଲାଓର ବାସ୍ନା, ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗୀ ବସ୍ତ୍ର ସାଥେ ଚିକ୍ମିକ୍ ଚୂଡ଼ି,
ଆଉ ପେନସିଲର ଦୁଇ ମୁଣ୍ଡରେ ବସି ପିଇ ଯାଉଛନ୍ତି ପାଠ, ଦୁଇ ଅବଢ଼ା ବାଳକ ଏକଲବ୍ୟ - କାଳିଦାସ ।
ମୁଁ ପଛରୁ ତା' କାନିକୁ ଭିଡ଼ି ଧରିଛି ଠିକ୍ ସେ ବୁଲି ଚାହିଁ ଥାଉ କହିଲା ବେଳେ ତା' ଆଖିରେ ତଥାପି ମୁଁ
କପାଳରୁ କେହି, କେହି ଭାବନ୍ତି ; ସିଏ ତାନ୍ତ୍ରିକ, ଯୋଗୀ ପୁନଶ୍ଚ ଅବତାର ।
ଝିଅ ଝରକା କଡରେ ବସି କବିତା ଲେଖୁନି ତ ! ଶ୍ରାବଣ ଆସିଲେ ନଈଟିଏ ହୋଇ ବହିଯିବନି ତ ?
ତୁମେ ମୋ ଦୁନିଆକୁ ଚୋରାଇ ନେଇଛ ମନରେ ମୋ ଖୁସି ଭରିତ ଯାଇଛି ସବୁଠି ତୁମର ରୂପ
ମା ନାରୀ ହୁଏ ନିର୍ଯାତିତା ଶକ୍ତି ରୂପେ ଦେବୀ ମନ୍ଦୀରେ ପୂଜଇ ସିଏ ସମାଜେ ବନିତା ଲତା ।। ।।
କେମିତି ପାଲଟି ଯାଆନ୍ତି ଚନ୍ଦ୍ରପରାଗ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପୂର୍ଣ୍ଣମୀରେ! ଭ୍ରମକୁ ସାରା ଜୀବନ ଅଂଟିରେ ପୂରାଇ ଛାତିରେ ଜାକି ଧରି ମନକୁ ମିଛରେ ବୁଝାଇବାକୁ
ସମସ୍ତେ ତ ଦେଶଭକ୍ତ , ପତାକା ଛାତିରେ , ଗାଡି ଆଉ ଅଫିସ ଟେବଲ ସଜେ, କାହା ଲୁହ ଲହୁ ଝାଳରେ ?
ଆପଣ ଯାଆନ୍ତୁ ମାଡାମ୍, ମୁଁ ଠିକ୍ ଅଛି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ