ତେବେ ଏ ଧରଣର ଘଟଣାକୁ କ’ଣ ବୋଲି କହିବା ? ଆକସ୍ମିକତା ? ଦାୟିତ୍ୱହୀନତା ନା ଅତି ସକ୍ରିୟତା ?
ରାଗ ଅଭିମାନ ଦୋଷ ସବୁ ପରା ଭୁଲି ମୋର ତୁ ଯେ ନେଉ କୋଳେଇ, ପଭୁ ଙ୍କୁ ମୁଁ ଯେ ଦେଖି ନାହିଁ ପରା ପ୍ରଭୁ ଙ୍କ ଶ୍ରୀମୁଖ ତୋ...
ନିଜ ରଚନାକୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଯିଏ ଦୁନିଆର କଷ୍ଟ ସହେ , ତାନାମ ପୁଣି ଦୁନିଆ ଦିନେ ନିଜ ମୁଖରେ ଗାଏ ।
ତୁ ପୁଣ୍ୟ ସମୀର ଜଗତର ବୀର। ପରମ ଉଦାର କାଳିଆ ଠାକୁର।।
ପୁଣି ଫେରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା, ଇତିହାସର ସେ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାକୁ
ମୋର ଏଇ ଭଗ୍ନ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଧୂଳି ଧୂସରିତ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଲାଗେନା ?
ହ୍ୱାଟ୍ସଆପ୍ରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ତନିମା ଖୁବ୍ ଆତୁର ଓ ହତାଶାଭରା ଆଖିରେ ମୁହଁଟେକି ଚାହିଁଲା ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ । ତାକୁ ଲାଗୁଥାଏ, ଉପରେ ଭାସି ବୁଲୁଥିବା ଦୁଇ ଚାରିଖଣ୍ଡ ମଲାମେଘ...
କିନ୍ତୁ ଅନେକ ଦିନ ପରେ ସେ ପୁଣି ଫେରିଲା ଜାଣିହେଲାନି କିଏ ସେ ଆସିଲା କଣ୍ଟା, ଫୁଲ ନା ପ୍ରଜାପତି ?
ମନ ମଉସୁମୀ ମଉନେ ମଉନେ ଛୁଇଁ ଯାଏ ଚଉପାଶ ଜଳଧାରା କଳକଳ ବହିଯାଏ ଫିଟିପଡେ ଝୀନବାସ ।।
ଭକ୍ତମାନେ ଆତୁଳ ହେଲେଣି, ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରର ରତ୍ନ ସିଂହାସନ ବି ଝୁରିଲାଣି, କାହିଁକି ଏମିତି କର ଯେ ତୁମେ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ