ଆଜି ପୁଣି କାହିଁକି ? ସକାଳ ପହରୁ ରାଉ, ରାଉ ଶନି ଦଶା ଏବେ କି କଟିନି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ରାହୁ କି ଆମ ପାଇଁ ?
ଆମେ ଏବେ ବିଜ୍ଞାନକୁ ଜିତୁଛୁ ମାଛକୁ ଡବାରେ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ସେ ମାଛକୁ ମଧୁର ପାଣିରେ ରଖି ନ ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆବିଷ୍କାର କରୁଛୁ
ତୁମେ ଭୁଲାଇଛ କେତେ ଦୁଃଖ କେତେ ଯାତନା ଭରି ଦେଇଅଛ ମନେ ମୋର କେତେ କାମନା ନିଦାଘ ମରୁ ମୋ ଜୀବନ ହୋଇଛି ଯେମିତି ଫଗୁଣ ବନ !
ଶ୍ରାବଣ ଆଖିରେ ଲୁହ ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ କଇଁ କଇଁ କାନ୍ଦି କହେ ରାତି ତା'ର କେହି ନୁହଁ !
ହାତମୁଠାରେ ଧରି ରଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଛବି ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ କାଶତଣ୍ଡୀ କ୍ଷେତ
ଚାଳଘର ସବୁ ପାତାଳି ହେଇଗଲାପରେ ହଜିଲାଦିନ ସ୍ମୃତି ହେଲା ପରେ ଗପ ହେଇ ରହିଗଲା ଚାଳଘର ରଚନା ଖାତାରେ ଉପକାରିତା କି ଅପକାରିତା କଥା ଲେଖା ହେଇ ରହିଯିବ ।
ପୁଷକୁ ପର ଲାଗିବ ବାପାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଉହୁଁକି ଥାଉ ନ ଥାଉ ସୂରୁଜ ହାପା ନଇଁଥିବେ କ୍ଷେତରେ ।
ଡରୁଥିଲ ପରା ଜନମ ହୋଇଲେ ମୋ ବୋଝ ନ ପାରିବ ସହି ବଡ ଘର ଦେଖି ବାହା ଦେଲେ ପୁଣି ଜଳୁଥିବ ମୋ ଯୂଈ ।।
ସେମିତି କେହି ଜାଗା ମନ୍ଦ ନୁହେଁ କେହି ମଣିଷ ମନ୍ଦ ନୁହଁନ୍ତି ସବୁ ନିର୍ଭର କରେ ନିଜ ଉପରେ ଆଜି ଯାହାକୁ ଛାଡି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉନି ସିଏ ବି...
ତା ଭିତର ଦେଇ ଧୁଆଁଳିଆ ଲୁହର ବାମ୍ଫରେ ବତୁରା ମୋ ମନ ନିରବ ନିଶ୍ଚଳ ପଡିରହେ - ମୁର୍ଦ୍ଦାରର ଇଚ୍ଛା ପରି
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ