ତମ ଗାଁ ନଇ ପଠା କାଶତଣ୍ଡି ଫୁଲ ଶରତର ତୋଫା ଜହ୍ନ ଭାରି ମନେ ପଡେ ।
କଦମ୍ବ ତ ନିତି ନିତି ମୋତେ ପଚାରୁଚି ଜମୁନା ବି ତମକୁ ଖୋଜୁଚି ତମେ ନାହଁ ବୋଲି ବୋଲି ବଂଶି ମୋର ରୁଷିକି ମଉନେ ବସିଚି ରାଧା ଗୋ ତମେ...
ଦେଇଥିଲି ପାଦ ଯେଉଁ ଆଶା ନେଇ ତୁମ ସେଇ ସହରରେ ସେ ଆଶା ଆଜି ଆଶାରେ ରହିଲା ମୋର ଏଇ ମନ ସିନ୍ଧୁକରେ ।।
ଉଙ୍କିମାରି ମୋ ପୁଅ ଦେଖୁଥିଲା ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ମୟ-ବିସ୍ଫାରିତ ବହୁ ଜିଜ୍ଞାସାବାଦ ନେଇ ଏ କ'ଣ ? ରାତାରାତି ଗାଁ ରାସ୍ତା ନାଲିନାଲି ।
ଅଧାଗଢ଼ା ପଥର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଚାହିଁ ଆଖି ବେଳେବେଳେ ବିବ୍ରତ ହୋଇଯାଏ ନିମିଷକେ ଆଶାର ଝଲକ ଲୁଚିଯାଏ, ଅନ୍ଧାରରେ ହଜିଯାଏ ।
ଆଜି ପୁଣି କାହିଁକି ? ସକାଳ ପହରୁ ରାଉ, ରାଉ ଶନି ଦଶା ଏବେ କି କଟିନି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ରାହୁ କି ଆମ ପାଇଁ ?
ଆମେ ଏବେ ବିଜ୍ଞାନକୁ ଜିତୁଛୁ ମାଛକୁ ଡବାରେ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ସେ ମାଛକୁ ମଧୁର ପାଣିରେ ରଖି ନ ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆବିଷ୍କାର କରୁଛୁ
ତୁମେ ଭୁଲାଇଛ କେତେ ଦୁଃଖ କେତେ ଯାତନା ଭରି ଦେଇଅଛ ମନେ ମୋର କେତେ କାମନା ନିଦାଘ ମରୁ ମୋ ଜୀବନ ହୋଇଛି ଯେମିତି ଫଗୁଣ ବନ !
ଶ୍ରାବଣ ଆଖିରେ ଲୁହ ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ କଇଁ କଇଁ କାନ୍ଦି କହେ ରାତି ତା'ର କେହି ନୁହଁ !
ହାତମୁଠାରେ ଧରି ରଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଛବି ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ କାଶତଣ୍ଡୀ କ୍ଷେତ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ