ନା ଆକାଶ, ନା ମାଟି ନା ପାଣି ପବନ କେହି ବି ଅଜାଡ଼ି ପଡ଼ନ୍ତି ନି ତୁ ହୋଇ ମୋ ଆହୂତ ହାତରେ ।
ଅଣ୍ଟା ଉପରକୁ ଉଠିବାକୁ ନାରାଜ ମୁଣ୍ଡଟେକି ଚାହିଁଲା କହିଲା, ପାଇଖାନା ପିଲ ଗଣ୍ଡେ ଦେବୁତ ବାପ ।
ପାଛୋଟି ନେଲି ମୁଁ କରି ଆଦର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆସିଛନ୍ତି ଘରକୁ ମୋର
ମୁଁ କଣ ତ୍ରୀଡ଼ନକ ନା ବ୍ୟାଘ୍ର ଜଳଚର ନା ସ୍ଥଳଚର ବା ଉଭୟଚର ନା ଆତ୍ମା ଭିତର ଉଞଡ଼ନ୍ତା ପକ୍ଷୀ ?
ହଜାଇ ଦେଇଛି କବିତାଖାତା ନବ ପଲ୍ଲବରେ ବସନ୍ତ ସ୍ୱାକ୍ଷର ସବୁଜ କ୍ଷେତରେ କିଶୋରୀ ପବନର ଉଚ୍ଚନ୍ନ ନୂପୁର
ଖବର ଆଣେ ସକାଳର ନରମ ଖରା କାନ୍ଦିଥିଲା କିଏ କାଲି ରାତିରେ, ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ଅଚିହ୍ନା ଲୁହ ଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନା ଫୁଲର ପାଖୁଡ଼ାରେ,
ତଥାପି ଆମେ ଅଛେ ଘର କରିଛେ ଯେତେବେଳେ ଡରିବା କି ବା' ବତାସକୁ !!! ?
ଉଷାର ଡଗର ମୂକ ଜନେ ଦେଇ ଭାଷା ନିରକ୍ଷର ହାତରେ ଅକ୍ଷର ଏ ଜାତିର ହେ ପୟଗମ୍ୱର ।
ଶିତୁଆ ସଞ୍ଜର ଦିକ୍ ଦିକ୍ ଜଳନ୍ତା ବତୀ ପହିଲି ଆଶାଢ଼ର ବର୍ଷାଭିଜା ଗାଁ ମାଟି ପ୍ରେମିକାର ଆଦ୍ୟ ଚୋରା ଚିଠି ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ମହାନ ରାଜକୀୟ କୀର୍ତ୍ତି
ଯେ ନାରୀଟିଏ ସତ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାର ଅନ୍ୱେଷାରେ ଆଗ-ପଛ ନ ଭାବି ଗୋଡ଼ କାଢ଼ିଲେ ସଂସାରରେ ତା' ନାରୀପଣ ହୋଇଯାଏ ମିଛ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ