ଅଚାନକ ଉଭେଇ ଗଲା ତୁ ଆସିଲୁ ଛିଡ଼ାଇଲୁ ତା' କଅଁଳ ଡେଣାକୁ, ନିଷିଦ୍ଧ ଇଲାକା ଡେଇଁ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁକୁଟ ଦିଶେନା ସୁନ୍ଦର ଯେ ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ମୟୂର ଚୂଳ ଶୋଭା ଦିଶେ ନାହିଁ ରତ୍ନସିଂହାସନ ତୋତେ ଶୋଭା ଦିଶେ କଦମ୍ୱ ଡାଳ ।। ୦ ।।
ତୁମେ କୃପାସିନ୍ଧୁ ତୁମେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ତୁମେ ଭକତ ବତ୍ସଳ ଅମୃତବିନ୍ଦୁ ତୁମେ. . .
ତୁମ ନିଃଶ୍ୱାସରେ ପ୍ରବାହିତ ଶିରି ଶିରି ମଳୟ ତୁମେ ଭାସିଯାଉଛ ଆଶା ବୈତରଣୀରେ ତୁମେ ଖୋଜି ଚାଲିଛି ତୁମର ଇପ୍ସିତକୁ
ଜୀବନ- ବ୍ୟଥାର ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମ ବେଦନାର ଭିନ୍ନ ଆସ୍ୱାଦନ ବନ୍ଧନର ବିରାଟ ସପନ ବ୍ୟାଧିଗ୍ରସ୍ତ ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରତିଟି ଅଙ୍ଗରେ
କାଗଜ ପଢ଼ା ଚାଲୁରହେ ଦିନ, ପ୍ରତିଦିନ ଦିନାନ୍ତରେ କାଗଜଠୁଙ୍ଗା ହୁଏ କିମ୍ୱା ପିଲାଙ୍କ ବହିର ମଲାଟ- ତଥାପି ମନର ଅମଳି ପାଇଁ ଘାଣ୍ଟୁଥାଏ ଫରଦଫରଦ କାଗଜ ଆଜିର ମଣିଷ ।
ଭି.ଆଇ.ପି. ଆଉ ଏମ୍.ଏଲ୍.ଏ., ଏମ୍.ପି. ଲେଖା ହୋଇଅଛି ବସିବା ସ୍ଥାନେ ରାଜପଥ ପରେ ଯାତାୟତ ଯାର ବିଳାସ ବ୍ୟସନ କ୍ଷିପ୍ର ଯାନେ ।
ଆଲୁଅ ସରୁ ନ ଥିବା ପ୍ରେମ ଏକ ଋତୁହୀନ ମହାଋତୁ
ଫିସାଦିରେ ଦେଶଟା ଡୁବିଯିବା ପରେ କେମିତି ଉଦ୍ଧାର ହବ ଆମର ନୀରବିତ ପ୍ରଶ୍ନ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜୀବନ ?
ଏଣିକି ପୃଥ୍ୱୀର ଯେତେ ଜନ ପରିଜନ ଶତ୍ରୁ ମିତ୍ର, ଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନା, ସାଥୀ ଦିଅନ୍ତୁ କି ନା ଫରକ ପଡ଼ିବନି କିଛି ଏକା ଚାଲିବାରେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ