ମୋତେ ଫିଟିବାକୁ ଛାଡିଦିଅ ଏକାନ୍ତରେ ମୋର ହୋଇ ଜିଇଁବାକୁ ମତେ ଛାଡିଦେଲେ କେତେବେଳେ
କହି ଦେଉନ ମତେ ମୁଁ ଖେଳନ୍ତି ତୁମ ସାଥେ, ଲୁଚକାଳି ଖେଳ, ଆଜି ବି ଜୀବନର ଅପରାହ୍ନରେ ଚାଲୁ ଚାଲୁ, ବାରମ୍ବାର ଝୁଣ୍ଟି ମୁଁ ପଡୁଛି ।
କୁକୁଡା ହେଉକି ସୁଧାର ଗାଈଟି ଶାବକ ପାଇଁ ସିଂହ ବିପଦ ଦେଖିଲେ ଶିଶୁର ଲଢଇ ଯେହ୍ନେ ଅସ୍ତ୍ର ଅମୋଘ ।
ଭାଇ ର ଯେତେକ ପୁରୁଣା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ମୁଁ ଚଳେଇ ନେବି ତୋ ପୁରୁଣା ଶାଢୀ ପିନ୍ଧି ନେବି ମା କେବେ ଅଳି ମୁଁ ନ କରିବି ।।
ତୁମ ଲଗା ବୃକ୍ଷ ଆଜି ପଲ୍ଲବିତ ହୋଇ ଯତ୍ର ତତ୍ର ସର୍ବତ୍ର ତାହାହିଁ କଲା କୁହ ତୁମେ ଦ୍ରୋଣ କାହିଁକି ଏହାକଲ ?
ସ୍ଫଟିକ ସ୍ଵଚ୍ଛ ଶାନ୍ତିର ସଂଜ୍ଞା ଦୁଃଖରେ ଲୁଚିଥାଏ ସେ ନଈର ପାଣି ପରଶର ମଣି ଜୀବନକୁ ଧନ୍ୟ କରେ ।
ୟେ ସବୁକୁ ମୁଁ ଏବେ ଆହୁରି ସସ୍ତାରେ ବିକିବି ସ୍ଥିର କଲି ସଞ୍ଜ ନଇଁବା ଆଗରୁ ଲାଭ ହେଉ କି କ୍ଷତି ହେଉ ।
ଜନମ ଯେ ଦେଲା କରମ ଲେଖିଛି ମାଟି ମାଆର ସନ୍ତାନ ଛାର ରୁଣ ବୋଝ ଉଠାଇ ନପାରି କିପାଁଇ ହାର ଜୀବନ?
ତୁମକୁ ଟିକିଏ ଦେଖିବା ପାଇଁ ପାଗଳ ହେଉଥିଲା ଯେଉଁ ଆଖି ସେଠି ଆଜି ବସା ବାନ୍ଧି ରହିଛି ଲୁହ ମୋ ଜୀବନୁ ଉଡିଯାଇଛି ପ୍ରେମ ପକ୍ଷୀ ।
ଛିଡ଼ାହୋଇ ଧାଡିରେ କରିବାକୁ ପ୍ରାଥର୍ନା ଆଉ ଗଣିବାକୁ ଏକ ଦୁଇ ଧକା ମାରି ଜଣେ ଜଣକୁ ଆଗେ ବଢିବାକୁ ଆଜି ବି ମୋର ମନ ହୁଏ ।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ