ପତର ଝଡ଼ୁଛି ଗୋଟି ଗୋଟି ହୋଇ ଶୀତକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଫଗୁଣ ଆସିଛି ପତ୍ର କଅଁଳୁଛି ତୁମ କଥା କହି କହି ।
ଲୋତକେ ପଖାଳି ହୃଦୟର ପ୍ରଗଳ୍ଭତା, ଲେଖନୀରେ ରୂପଦେଲେ ଅପୂର୍ବ କବିତା ।।
ବଞ୍ଚିବା ବେଳର ଭୋଗ ଭାଗ୍ୟ ଯା'ର, ଭାଗ୍ୟବାନ ରୂପେ ଗଣା । ସୁଖ ଶିରୀ ସିନା ସଂସାର ବାସନା, ତୋତେ କି ତାହା ଅଜଣା ।।
ଗୋଟେ "ଦେଶ"ର କଥା ଖାଲି "ଦେଶ" କହିଲେ କ'ଣ ଠିକ୍ ହେବ ଗୋଟେ "ସଭ୍ୟତା"ର କଥା ନା ଗପ ନା କବିତା ନା କଳ୍ପନାର ଗୋଟେ କାହାଣୀ ହେଇଚି ଯେ'...
ଦେଶ କଣ ପ୍ରେମର ଅରଣ୍ୟ ଯେଉଁଠି ମରା ମରା କହୁ କହୁ ରାମ ରାମ ହୁଏ ଉଚ୍ଚାରିତ !
ସେଇଥିପାଇଁ ଏତେ ଖୋଜାଲୋଡ଼ା ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀ ଶବ୍ଦଙ୍କର ଭିଡ଼ ।
ସ୍ୱଚ୍ଛତା ମୋ ଲକ୍ଷ ମୁହିଁ ଶୋଷେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳ, ମୋର ସ୍ପର୍ଶେ ଉଜ୍ଜିବିତ ଏ ଧରା ବର୍ଣ୍ଣିଳ ।
ସୁନାଲାଖି ବୋହୁପରି ଜହ୍ନ ଯେବେ ଆକାଶେ ଉଇଁଲା ଜୋଛନାର ନୀଳତରଙ୍ଗରେ ପୁଚିଖେଳ ସଂଗୀତର ଆସର ବସିଲା କାଶତଣ୍ଡି ବୁଦା ଉହାଡ଼ରୁ "ଶରତ" ଯେ ଉହୁଙ୍କି ଚାହିଁଲା ।।୩।।
ଯିବା ଆସିବାର ରଫ୍ ଖାତାରେ ଲେଖାଥିବା ହିସାବତଳେ ନାଲିଗାର ପଡ଼ିଥିବା ଦିନଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ମୋର ସ୍ମୃତି ସଂକୁଳ ନଈଘାଟ ।
ମୋ ପରି ଭିଖାରୁଣୀର ସାଧ୍ୟ କାଇଁ ଚୁଡ଼ି, ହାର କି ମଥାମଣିରେ ଖଞ୍ଜିବ !
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ