ଜିଇଁଥିବା ସବୁ ଲୋକର ଲୋଡ଼ା କାନ୍ଧଟିଏ ଉପରକୁ ଉଠିବାକୁ, ପାପକୁ ଲୁଚେଇବାକୁ ବୟସ ବୋଝରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହେବାଯାଏଁ ଆଉ ମଲା ଲୋକର ଲୋଡ଼ା ମଶାଣିରେ ପହଞ୍ଚିବା ଯାଏଁ ।।
ଥରେ ଶୁଣିବି ବୋଲି ଚାହିଁଛି ତମଠୁଁ ଆଜିକାଲି ଦେଖା ହୁଏନା ତମେ ଇଚ୍ଛା ନ କଲାଯାଏ ସ୍ୱପ୍ନରେ ବି !
ବ୍ୟାଧି ରଙ୍କୁଣୀ ସୁନାନାକୀ ଝିଅର ରବରେ ରାତି ବି ନିଃଶବ୍ଦ ନୁହେଁ ଲୋକାକୋଚା ବିଛଣାର ମୂତ ଗନ୍ଧରେ ତୁମ କବରୀର ବାସ୍ନା ସବୁବେଳେ ବାସି ଫୁଲର ଭଉଁରି ପରି ।
ଏ ପୁଣି କେମିତି କଥା ମଇଁଷି ଫେରିବ ନାହିଁ ଗୋଠକୁ କି, ଦନେଇ ଫେରିବ ନାହିଁ ମା' କୋଳକୁ କେବେ ବି ! ଦୃଶ୍ୟଟିଏ ହୋଇଯିବ ସ୍ଥିରଚିତ୍ର ଚେତନାର ଅନ୍ଧମୁହାଣିରେ...
କେହି ଜଣେ ମୋ ଆଖିକୁ ପଢ଼ି କହିଲା ବାବୁରେ କବିତା କ'ଣ ଆଜିକାଲି ରହୁଛି ଗାଁରେ । ଫୁଲ ବନରେ ? ତାର ଠିକଣା ଖୋଜିବା ମନା ତୋତେ ତା'ବାଟକୁ...
ଜାଣି ମୁଁ ନ ଥିଲି ମିଛେ ଭଲପାଇ ମୋ ସ୍ଵପ୍ନକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବ ଭଙ୍ଗାସ୍ୱପ୍ନେ ଆସି ମୋ ହୃଦୟେ ରହି ଏତେ ଯେ ଯାତନା ଦେବ ।
ଏବେ ଆଉ ଏମିତି ଜାଗା ନାହିଁ ଯୋଉଠି ଆସ୍ୱାଦନ କରିପାରିବି ଜୀବନ ଆହ୍ଲାଦ ଅନାୟାସରେ ।
ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ, ଗଳ୍ପ, କବିତା, ପ୍ରବନ୍ଧ, ପର୍ଯ୍ୟଟନ ପୁଣି ଶିଶୁକଥା । ଡି ଢାଉଁ ଢାଉଁ ବାଜା ବଜାଇ, ଜଗାଏ ଆମକୁ କାନ ଫଟାଇ ।
ଲକ୍ଷ ପଡ଼ିଗଲା ଫଳଟି ନାଲି, ଡାଳେ ବସିଗଲା ପଞ୍ଝାକୁ ଖୋଲି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ