ନିଦାଘର କିଶୋରୀ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ
ଜହ୍ନଯେବେ ମଲ୍ଲୀଫୁଲ
ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଥିଲା
ଦେଖୁଦେଖୁ ଅଚାନକ କହିଦେଲି
ହେଇତି “ଗ୍ରୀଷ୍ମ” ଆସିଗଲା ।।୧।।

ଛୁରୀଅନା ତରାଟ ଟଗରେ
ପୃଥୀ ଯେବେ ଋତୁମତୀ ହେଲା
ପୋଖରୀର ନୀଳ କଇଁ ଓଠେ
ହସର ଜୂଆର ଛୁଟିଲା
ଆକାଶରେ ବଉଦର
ଲମ୍ୱାଲମ୍ୱା ରାସ୍ତା ଡେଇଁ
ଆଖିରେ ତା’ ବଜୁଳିର ଚମକ ଖେଳାଇ
“ବର୍ଷା” ଆସି ପୃଥୀକୁ ଛୁଇଁଲା ।।୨।।

ସୁନାଲାଖି ବୋହୁପରି
ଜହ୍ନ ଯେବେ ଆକାଶେ ଉଇଁଲା
ଜୋଛନାର ନୀଳତରଙ୍ଗରେ
ପୁଚିଖେଳ ସଂଗୀତର ଆସର ବସିଲା
କାଶତଣ୍ଡି ବୁଦା ଉହାଡ଼ରୁ
“ଶରତ” ଯେ ଉହୁଙ୍କି ଚାହିଁଲା ।।୩।।

ସନ୍ଧ୍ୟାର ଗୋଧୂଳୀ ଲଗ୍ନେ
ଯଦିକେବେ କୁହୁଡ଼ି ଢାଙ୍କିଲା
ସକାଳର ପହିଲି ଦେଖାରେ
ଶିଶିରର ନବବଧୂ
ଦେହରେ ତା ଅତରକୁ ମାଖି
ସବୁଜ ଘାସରେ ଯେବେ, ତା ପାଦ ଥାପିଲା
ତେବେ ଜଣାପଡ଼େ “ହେମନ୍ତ” ଆସିଲା ।।୪।।