ଜେଜ ହେ ଜେଜ କୁଆଡ଼େ ଯାଅ ନେବକି ମୋତେ ସାଥେ, ତମ ସହ ମୁଁ ବୁଲନ୍ତି ଗ୍ରାମ ସହର ବନ ପ୍ରାନ୍ତେ ।।
ମୋର ବି ଲୋ କିଛି ସତ୍ତା ନ ଥିଲା ଆମର ଆମର ମିଠା ସ୍ୱର ଶୁଭୁଥିଲା ଧୀରେ ଧୀରେ ସାରସ୍ୱତ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରେମର ମାୟାରେ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ଥିତି ହଜିଗଲା ।
ମୋତେ କାଟିବା ଆଗରୁ ଚିରିବାକୁ ପଡେ ମା ତୋ ଦେହକୁ ।।
ତା ପାଇଁ ଜୀବନଟା ଖାଲି ଗୁଡେ ବେପରୁୱା ଦୌଡ ।
ବାରଶତ ସିଂହର ବୁଦ୍ଦୁ ତା'ର ବାରଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତା'ର ଶୌର୍ଯ୍ୟ, ବାରଶତ କୋଣାର୍କର ଧର୍ମପଦ ସେ, ବାର ବରଷର ବାଜି ରାଉତ ।
ଭିଜା ମାଟିର ବାସ୍ନାରେ ପାଣି ପାଣିରେ ସବୁକିଛି ଭିଜିଗଲା ପରେ ବି ଭିଜେନା ତା'ର ଦେହ ।
ଉଡ଼ିବୁଲୁଥାନ୍ତି ଧଳାପକ୍ଷୀମାନେ ତା'ର ଚାରିପଟେ ଧାଇଯାଆନ୍ତି ଛୋଟମାଛମାନେ ପାଦ ଯାଏ ତା'ର
ଚାଲୁ ଚାଲୁ ମୁଁ ଝୁଣ୍ଟି ପଡିଲି, ଦେଖୁଥିଲି ମୋ କିଶୋର ଜୀବନ କୁ, ଯେଉଁଠି ଥିଲା ମୋ ସ୍କୁଲ ଡ୍ରେସ, ସାରଙ୍କ ଛାଟ, ରିମଝିମ ବର୍ଷାର ମଜା ଆଉ ସାଙ୍ଗ...
ଚାରି କାନ୍ଧୁ ମଡ଼ା ଡାକେ "ରାମ ନାମ ସାର" ହେଲେ ଟୁଙ୍ଗୀ ଘରେ ପାଲଟିଛ ଜିଅନ୍ତା "ମୁର୍ଦ୍ଦାର"
ଦେଖିଲେ କୁକୁର ଜିଭକୁ କାଢ଼ି ଧକୋଉଚି ଖାଲି ଘଡ଼ିକି ଘଡ଼ି ପାଣିରେ ଦେହକୁ ଥୋଇ ଗାଈ ଗୋରୁମାନେ ପାକୁଳି କରନ୍ତି ଗଛର ଛାଇରେ ଶୋଇ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ