ମଣିଷ ହୋଇକି କି ଲାଭ ତୁମର ସାଜ ସ୍ଵରହୀନ ନିର୍ବୋଧ ପଶୁ, ଧୋଇ ସମାଜର ପାଦ ପୂଜ ତୁମେ ପଛେ ତୁମ ଚର୍ମ ଚଟ କରି ସେ ବସୁ ।
ଲେଖି ଦେଇଥାଏ ସେ ହାତ କାଟି - ଚୁକ୍ତି ତା'ର କ୍ଷୋଭ ନାହିଁ ଦୁଃଖ ନାହିଁ
ଫଗୁଣେ ସଜା ଫୁଲରେ କେତେ ଯେ ଅଗଣା ପଳାଶ ବଣେ ତ ଫଗୁଣ ଟା ହଜେଇ ଠିକଣା ହେଲା ବାଟବଣା ।।
ମେଢ଼ କମ୍ପାଏ ବେଲୁନ ପେଁ - କାଳୀ , ଜମେ ସେଇଠି ପିଲାଙ୍କ ଗହଳି।
ଷ୍ଟୁଆର୍ଟ ବ୍ରଡର ସାଥିରେ ନା ଥିଲା ତାର କେବେ ଦେଖା ନା କଥା,
ନା, ଆଶାରେ ବିଶ୍ୱାସରେ, ଏ ନଈ ପାର ହେଇଯିବାକୁ ଜୋର ଲଗେଇବା, ସାହସରେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା, ସମୟକୁ
ତବ ଅଂଶ ଅଟୁ ଆମ୍ଭେ ଆହେ ଅନେକବର୍ଣ୍ଣା , ରକ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣ ସାଜେ ଧରଣୀ ରକ୍ଷାକର ପଟ୍ଟାମ୍ୱରପରିଧାନା।
ଶୀତ ସକାଳର ସେଇ ମଳୟ ପବନ, ମନରେ ଆଣେ ମୋ କେତେ ଅଭୁଲା ସପନ।
ସାଗରଠୁ ବଳି, ତୁମ ପ୍ରେମର ଗଭୀର, ତୁମେ ବାପା ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତା ।
ସତ କହ... ପେଜ ପେଟେ ପି ସାରିଲା ପରେ ଆଉ କଣ ଭୋକ ଥାଏ ??
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ