ଉନ୍ମୁକ୍ତ ସୁରଭି ଆକର୍ଷିତ କରୁଥାଏ ନିଜ ଭଙ୍ଗୀରେ ପୂର୍ବପରି ଟାଣି ହୋଇଯାଏ ଆପଣା ପଣେ ଆପ୍ଲୁତ ମନ ।
କବି ନୃସିଂହ ତରାଇଙ୍କ କବିତାର ଅର୍ନ୍ତପ୍ରେରଣା ଓ ବହିଃରଙ୍ଗ ଚିତ୍ର ଉଭୟେ ଗୁଣାତ୍ମକ । କବିତାଗୁଡ଼ିକରେ ଶବ୍ଦର କାରୁଣ୍ୟତା ଓ ଅନାହତ ଗତିଶୀଳତା ବେଶ୍ ଲାକ୍ଷଣିକ ।
ସେ କହେ ପ୍ରେମରେ ନଥାଏ ଆଧିପତ୍ଯ ଅହଂକାର ସେ ଭୋଗୁଥିବା ନଖଦନ୍ତ ଦଂଶିତ ରକ୍ତ ନିଗିଡା ଧର୍ଷିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥାଏ ମାଟିକୁ ଚେର ଜାବୁଡି ଧରିଲା ପରି ମଜବୁତପଣ ପାଣି...
ଗଢିବି ସେଇଠି ଭିନ୍ନ ଦୁନିଆଟେ ନୂଆ ସାମିୟାନା ସୁନୀଳ ଆକାଶ ତଳେ ଝରି ପଡୁଥିବ ପ୍ରେମର ବର୍ଷା ଫୁଟି ଲୋଟୁଥିବ ଅଗଣିତ ମୁଖୁଁ ମଧୁର ହସର ଫୁଲ ଜଞ୍ଜାଳ ଥିବ...
ନିଶବ୍ଦ ତ ସବୁ କିଛି ଏଠି ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଶୁନ ଶାନ, ହୃଦୟ ମୋ ଶୁନ୍ୟ ତୁମ ବିନା, ନା ପବନରେ ଶୁଭେ କିଛି ନା ଅରୁତୁରେ କୁହୁ କୁହୁ, କୋଇଲି...
ସେ ଡରକୁ ଲୁଚେଇ, ହସଟେ ଖୋଜିବାକୁ ମନ ସଙ୍ଗେ ଲଢିବାକୁ ପଡ଼େ ଡବ ଡବ ଉଛୁଳା ଲୁହକୁ ଲୁଚେଇ ହୁଏନି କାନ୍ଦି ପକେଇଲେ ଉଶାସ ଲାଗେନି
ତୁମ ଆଖିରେ ମୁଁ ଖୋଜି ପକାନ୍ତି ପ୍ରେମର ଫେନିଳ ସାଗରକୁ.. ତୁମ ଓଠର ନାଲି ଲିପଷ୍ଟିକ ବି, ଗଭୀର ଦାଗ ଦିଅନ୍ତା ମୋ ଛାତିରେ ।।
ତୁମ ଶ୍ରୀ ଚରଣେ ମନ ରଖିଥାଏ କେଡେ ମନୋଲୋଭା ତୁମେ । ଚଞ୍ଚଳା ମନାକୁ ଆୟତ କରିଛ କଳା ଗୁଣି ବୋଲା ଯାଏ ।
ହେଲେ ପ୍ରକୃତରେ ମୋର ପରିଚୟ କ'ଣ? କିଏ ମୁଁ ?
ହର୍ଣ୍ଣ ମାରିମାରି ରେଳଗାଡି ବାଟଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ଆପଣା ରାସ୍ତାରେ କିଏ ଚିହ୍ନେ କିଏ ଜାଣେ କେତେବେଳେ କିଏ ଆସେ ଯାଏ ସଂଧ୍ୟାର ସହରେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ