ସୁଖ ଭାବି ଯା'କୁ କରିଲି ଆଦର ହୋଇଗଲା ସିଏ ନୟନର ନୀର ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଯା'ରେ ହୃଦୟେ ବାନ୍ଧିଲି ପଛରୁ ପିଙ୍ଗିଲା ଅରି ଭଳି ଛୁରୀ ।।
ସଜାଡ଼ି ରଖିଛି ତାକୁ ହୃଦୟର ଅନ୍ତଃକରଣରେ ସକୋଳର ଶାନ୍ତ କିରଣରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ତାତିଲା ବାଲିରେ
ଆପଣାର କରିନେବା ଆଗୁ ମୋ ବଗିଚାର ପେନ୍ଥା ପେନ୍ଥା ବହଳ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗ
ଏଠିତ ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧା ତମ ଭଲପାଇବାର ଅନନ୍ତ ଡୋରୀରେ ପାପୀ ଠାରୁ ତପୀଯାଏ ରୋଗୀ ଠାରୁ ଭୋଗୀଯାଏ ସବୁରି ତୁଣ୍ଡରେ ତୁମେ ଥାଅ ଓଁ କାର ନାଦରେ ।
ମନରେ ମୋ ଆଶା ଭରିଦିଏ ଅଣ୍ଟା ସଳଖି ଚାଲିବାର କଳା ଟିକକ ଶିଖାଏ ମୋ ଲୁହକୁ ପିଇ ନିଏ
ସମାଜରେ ସଇତାନ୍ ପରି ଲାପ୍ଟପ୍ରେ ଭାଇରସ୍ ପରି ପୋଡ଼ି ହୋଇ ଛଟପଟ୍ ହେଉଥାନ୍ତି ସବୁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ।।
ରାଜା ପୁଅ ଅନେକ ଥର ସ୍ୱପ୍ନରେ ଆସେ ପକ୍ଷୀରାଜ ଘୋଡ଼ାରେ ମାଳ ମାଳ ମେଘର ଦୋଳିରେ ଫୁଲ ଭର୍ତ୍ତି ସକାଳ କୋଳରେ
ମୀନାକରା କାକରର ରଙ୍ଗିନ୍ ତ୍ୱରଣ ବାସ୍ନା ଭର୍ତ୍ତି ଫୁଲଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ମେଲଣ ନିଆରା ଅନୁଭବ ଆହା
ହାତମୁଠାରେ ଧରି ରଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଛବି ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ କାଶତଣ୍ଡୀ କ୍ଷେତ
ପଳ ପଳ କରି ରକ୍ତର କଣିକା ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ ଏଠି ଏକା ଏକା ଶିକ୍ଷା ଦୀକ୍ଷା ଆଉ ଶିଷ୍ଟତା, ନମ୍ରତା ମଣିଷପଣିଆ ହୁଏ ଫିକା ଫିକା । ୨ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ