ବୁଝିଲ ଦୀନବନ୍ଧୁ, ବେଳେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ପିଲାଙ୍କୁ ବେଶୀ ପଢେଇ ବିଦେଶ ପଠାଇ ମୁଁ ଭୁଲ୍ କରିଛି । ସେମାନେ ଯଦି ଏଇଠି ଥାଆନ୍ତେ ତେବେ ମୋରି ପାଖରେ ରହିଥାନ୍ତେ...
ସେମିତି କେହି ଜାଗା ମନ୍ଦ ନୁହେଁ କେହି ମଣିଷ ମନ୍ଦ ନୁହଁନ୍ତି ସବୁ ନିର୍ଭର କରେ ନିଜ ଉପରେ ଆଜି ଯାହାକୁ ଛାଡି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉନି ସିଏ ବି...
ତା ଭିତର ଦେଇ ଧୁଆଁଳିଆ ଲୁହର ବାମ୍ଫରେ ବତୁରା ମୋ ମନ ନିରବ ନିଶ୍ଚଳ ପଡିରହେ - ମୁର୍ଦ୍ଦାରର ଇଚ୍ଛା ପରି
ରାଜା ଥିଲି ମୁହିଁ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ରାଜା ତପ୍ତ ରୁଧିରର ଶରୀର ମୋର, ଅସାଧାରଣ ମୁଁ ନୁହେଁ ସାଧାରଣ ମୁଁ ସେହି ପୁରୁଣା କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀର ।
ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗ ଦାନ କରେ ମାନବ ସେବାରେ, ଯା ଔଷଧି ଲାଗିଯାଏ ଅସାଧ୍ୟ ରୋଗରେ । ସେ ବୃକ୍ଷ କାନ୍ଦୁଛି ।
ମାଆ କୋଳେ ତୋର ପଡ଼ିଛି ଖାଲିରେ ଛାତିରେ ଛାତିଏ କୋହ, ଫେରିବା ବାଟ ତୋ ଚାହିଁ ସେ ବସିଛି ଆଖିରୁ ଝରାଇ ଲୁହ ।।
ଆଉ ତୁମ ବାକି ହିସବ ତକ ଅସୁଲ କରି ନିଅ ।
ତୁ ତ ମାୟା ନିର୍ମାୟା, ପର ଆପଣା ସ୍ୱାର୍ଥ ନିସ୍ୱାର୍ଥର ଗୋଳିଆ ପାଣିରେ ଉବୁଟୁବୁ, କେବେ ପୁଣି ପାଣି ଭଅଁରରେ ଚକ୍କର କାଟୁଚୁ।
ଘରଣୀ ହାତର ପଖାଳ କଂସାରେ ଥାଏ ସେନେହର ପରଶ ମହମହ ବାସେ ଶାଗ, ବଡ଼ିଚୁରା ଖାଇ ହୁଏ ମନ ହରଷ ।।
ମରଣ, ଜନ୍ମ, ମିଳନ, ବିଚ୍ଛେଦ, ରୋଗ, ବ୍ୟାଧି, କ୍ରୋଧ, ପ୍ରତିଶୋଧ, କେତେ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗ ଖେଳ, ରସାୟନର ପ୍ରୟୋଗଶାଳାରେ ! !
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ