ଏଣିକି ସବୁଦିନ ଅପରାହ୍ନରେ ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ ଦାଣ୍ଡ ବାରଣ୍ଡାରେ ବସି ଅପେକ୍ଷା କରିଥାନ୍ତି ଡାକବାଲା ଦୀନବନ୍ଧୁର ଆସିବା ବାଟକୁ । ଚିଠି ଥାଉକି ନଥାଉ ଗତ କିଛି ମାସ ହେଲାଣି ଏ ଏରିଆକୁ ନୂଆ ବଦଳି ହୋଇ ଆସିଥିବା ଦୀନବନ୍ଧୁ ରବିବାରକୁ ଛାଡି ସବୁଦିନ ଅଧଘଣ୍ଟାଏ ଗପ ଜମାଏ ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁଙ୍କ ସହିତ ।
ବୟସର ସାୟାହ୍ନରେ ବୋଧେ ସବୁ ମଣିଷ ଚାହେଁ ନିଜ ମନକଥା କାହା ଆଗରେ ଖୋଲି କହିବା ପାଇଁ । ନିଜ ସୁଖ ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟିବା ପାଇଁ ଲୋଡେ ସମ ବୟସ୍କ ଦରଦୀ ବନ୍ଧୁଟିଏ । ଯିଏ ତା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଉଥିବ, ହସି କରି ପଦେ ଦିପଦ ପଚାରୁଥିବ । କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଏ ମେସିନ୍ ଯୁଗରେ ଏଭଳି ମଣିଷ ସହଜରେ ମିଳୁଛନ୍ତି କେଉଁଠି ? ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ ବୋଧେ ଏମିତି ଏକ ବନ୍ଧୁର ଆତ୍ମାକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ଭିତରେ । ଦୀନବନ୍ଧୁ ଆପତ୍ତି ଜଣାଇଲେ ସୁଦ୍ଧା, ଜବରଦସ୍ତି କରି କେଉଁ ଦିନ ଚାହା ତ କେବେ ସରବତ ପିଆନ୍ତି ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ । ଖରାରେ ବୁଲିବୁଲି ଏ ବୁଢା ବୟସରେ ତମେ ତ ହାଲିଆ ହୋଇଯାଉଥିବ । ଥଣ୍ଡା ପାଣି ଟିକେ ପିଇ ଦିଅ, ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ କହନ୍ତି ।
ପ୍ରଥମ ଦିନ ଦୀନବନ୍ଧୁ ପଚାରିଥିଲା, ଘରେ କଣ ଆପଣ ଏକୁଟିଆ ରହୁଛନ୍ତି ? ପିଲାପିଲି ନାତିନାତୁଣୀଙ୍କୁ ତ ଦେଖୁନି ।
ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡି ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ କହିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀ ଆରପାରିକି ଚାଲିଗଲା ପରେ ଉପର ମହଲଟା ଭଡା ଦେଇ, ତଳ ମହଲାରେ ଚାକର, ପୂଜାରୀ ସହ ରହୁଛି । ପିଲାମାନେ ନିଜ ପରିବାର ସହ ବିଦେଶରେ । ବର୍ଷକୁ ଥରେ ଆସନ୍ତି । ମୋର ଏ ଅବସ୍ଥାରେ ସେଠାକୁ କେମିତି ଯିବି ? ତାଛଡା ନିଜଘର ମାୟା କ’ଣ ଛାଡି ହେଉଛି ? ସେଇ ଫୋନ୍ ଓ ଇଣ୍ଟ୍ରନେଟ୍ରେ ଯାହା କଥାବାର୍ତ୍ତା , ଦେଖା ଚାହାଁ ।
ହୁଇଲ୍ ଚେୟାରରେ ବସିଥିବା ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁଙ୍କ ମନୋବଳ ବଢାଇବା ପାଇଁ ଦୀନବନ୍ଧୁ କହିଲା, ଆପଣଙ୍କ ଦେହ ଭଲ ହୋଇଗଲେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବେ । ପିଲାମାନେ ଯେଉଁଠି ଥାଆନ୍ତୁ ଭଲରେ ଥାଆନ୍ତୁ । ବାପା, ମା ହିସାବରେ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନା ଆମେ କରୁ । ତେଣିକି ସେମାନଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ।
ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ମନଟା ପୁରି ଉଠେ । “ବୁଝିଲ ଦୀନବନ୍ଧୁ, ବେଳେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ପିଲାଙ୍କୁ ବେଶୀ ପଢେଇ ବିଦେଶ ପଠାଇ ମୁଁ ଭୁଲ୍ କରିଛି । ସେମାନେ ଯଦି ଏଇଠି ଥାଆନ୍ତେ ତେବେ ମୋରି ପାଖରେ ରହିଥାନ୍ତେ ଏବଂ ସବୁଦିନ ଦେଖୁଥାନ୍ତି ପିଲାଙ୍କୁ, ନାତିନାତୁଣୀଙ୍କୁ ।”
ଟିକିଏ ସମୟ ଭାବିଲା ଦୀନବନ୍ଧୁ । ତାପରେ କହିଲା, ସେମିତି ଭାବନ୍ତୁନି । ଆପଣଙ୍କ ପିଲାମାନେ ବିଦେଶରେ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ମନଦୁଃଖ କରୁଛନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଥରେ ଭାବନ୍ତୁ ତ, ଯଦି ସେମାନେ ପାଖରେ ଥାଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁନଥାନ୍ତେ ଅଥବା ଏଇ ସହରରେ ଅଲଗା ନେଇ ରହିଥାଆନ୍ତେ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କୁ କେତେ ଦୁଃଖ ହୋଇଥାନ୍ତା ?
ଏଇ ସମୟରେ ଉପର ମହଲାରେ ଭଡାରେ ରହୁଥିବା ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ଧରି ବାହାରିଗଲେ ।
ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ କହିଲେ, ପିଲାଟା ବ୍ରିଲିଆଣ୍ଟ ଷ୍ଟୁଡେଣ୍ଟ । ଗୋଟେ ବଡ କମ୍ପାନୀରେ ମ୍ୟାନେଜର ଅଛି । ମୋ ପୁଅ ହେଲେ ଏମିତି ଗୋଟେ ଚାକିରୀ କରି ଏଇଠି ରହିଥାନ୍ତା ! ବୁଢା ବୟସରେ ବାପ, ପୁଅଙ୍କର ସମାନ ଠିକଣା ରହିଲେ କେତେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା କହିଲ ?
ଏକ ଲୟରେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ଚୁପ୍ଚାପ୍ ଅନେଇଥିଲା ଗେଟ୍ ଦେଇ ବାହାରି ଯାଉଥିବା କାର୍ଟିକୁ । କୋହମିଶା ସ୍ୱରରେ କହିଲା, “ଇୟେ ମୋ ପୁଅ,ବୋହୁ , ନାତି । ବଡଘର, ଉଚ୍ଚ ଷ୍ଟାଟସ୍ ଝିଅ ବୋଲି ଶାଶୁ ସହ ପଡିଲାନି ମୋ ବୋହୁର । ପୁଅ ବି ପଚାରୁନି ଆମକୁ । ପୋଷ୍ଟ ପିଅନର ପୁଅ ବୋଲି ପରିଚୟ ଦେବାକୁ ତାକୁ କାଳେ ଲାଜ ମାଡୁଛି । ମୋ ମନମାନୁନି ବୋଲି ଦୂରରୁ ନାତିକୁ ଦେଖିବା ବାହାନାରେ ଆପଣଙ୍କ ଘରେ ସବୁଦିନ ମୁଁହ ମାରିଦେଇ ଯାଏ ।”
ଆବାକାବା ହୋଇ ଅନେଇଥିଲେ ଗୋବିନ୍ଦ ବାବୁ, ଦୀନବନ୍ଧୁ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଏ ଅସଲ କଥାଟା ଶୁଣି ।
ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ପକାଇ ଦୀନବନ୍ଧୁ ପୁଣି କହିଲା, “ଖାଲି କଣ ଇଚ୍ଛା କଲେ ବାପ-ପୁଅଙ୍କର ଠିକଣା ସମାନ ହୋଇଯାଏ ? ଦେଖୁନାହାନ୍ତି ମୁଁ ଗୋଟାଏ କେମିତିକା ଅସହାୟ ଡାକବାଲା ଯିଏ ନିଜ ପୁଅର ଅସଲ ଠିକଣାକୁ ଖୋଜି ହେଉଛି ।
Ranjan
June 6, 2016 at 1:08 pm
Sesa samayare bapa O pua nka thikana saman heba darkara.- Moral of this wonderful story.
Keep writing such heart touching stories Mr. Aravinda Das.
aravindadas
June 13, 2016 at 5:49 pm
Thank you ranjan Babu.
Debkant Jena
May 30, 2016 at 2:54 am
I liked the story and especially the last paragraph is immensely touching.
Thanks Aravind Babu.
Regards
ARAVINDA DAS
May 31, 2016 at 12:11 pm
So nice of you Debkant Babu.
khirod
May 27, 2016 at 5:02 pm
ati sunder heicha apanka galpa.
ARAVINDA DAS
May 31, 2016 at 12:09 pm
Thanks a lot Khirod Babu.
Pragnya Mishra
May 26, 2016 at 4:16 pm
sundara galpa ti . lekhaka nka ra pratyek ti galpa mote bhala lage. galpika nku ashesha dhanyabad. epari adhika sundar galpa padhibaku sujog diantu.
ARAVINDA DAS
May 27, 2016 at 11:01 am
So nice of you. warm wishes & regds
Ramakanta Dash
May 26, 2016 at 2:55 pm
Nice one. Fakir mohananka Daka Munsi gapati puni thare mane padigala.
ARAVINDA DAS
May 27, 2016 at 11:00 am
U made my day ramakanta Babu. Thanks & regds.
Dev
May 18, 2016 at 11:58 am
Reflection of our society is nicely illustrated .
aravinda ads
May 19, 2016 at 10:33 am
Dhanyabad Dev Babu.
ଜନାର୍ଦନ
May 16, 2016 at 9:44 am
ଗଳ୍ପ ଟି ଖୁଦ୍ର ହେଲେ ଭି ବହୁତ ଚମତ୍କାର ହୋଇଛି। ଗଳ୍ପକାର ଙ୍କୁ ଅଶେଷ ଧନ୍ୟବାଦ।
ARAVINDA DAS
May 18, 2016 at 2:54 pm
Janardan Babu, apana nka matamata painee anek dhanyabad & suvechha.