ତାଙ୍କରି ଋଣ ଶୁଝିବା ସ୍ନେହ-ଋଣ ଆମେ ସନ୍ତାନେ ଦେବା ହେ ଆସ ସୁଖୀ ସମାଜ ଗଢିବା ସୁଜନ ହେ
ବାଟ ଭୁଲି ରାସ୍ତା ଖୋଜିବା ଅପେକ୍ଷା.. ନଈତୁଠ ପଥରରେ ଗୋଡ଼ ଘଷିବା ଭଲ. ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ଛେପ ପକେଇବା ଯେ ଏତେ ମହଙ୍ଗା ପଡିବ... ଠିକ ପୃଥିବୀକୁ ଗୋଇଠା ମାରିବା...
ଏମିତି ଭାବି ଭାବି ହାତରେ ଗୋଟେ ଛୁରି ଧରି ପହଂଚିଲା ସେ ଯାଇ ଅଭିଲିପ୍ସା ଶୋଇଥିବା ରୁମ୍ରେ
ଏଡେ ଇଏ ମଣିଷ ଟେ, ଏତେ ଦୁରକୁ ଜାଉଛି ମୋ ପିଲା ରହ ମୁଁ କେବେଠୁ କେତେ ପଇସା ରଖିଛି, କହି କାନି ମଙ୍ଗର ସାତ ସିନ୍ଦୁକରୁ ପର୍ସ ଖଣ୍ଡେ...
ଦେହରେ ତା ମାଖିହୋଇ କଳା କଳା କଳଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଏ ମୋ ଅବୁଝା ମନ କାଇଁ ଖୋଜୁଛୁ ତୁ ଜହ୍ନ...
ସାର୍ବଜନିକ କଥାରେ ମୋର କିଛି ବିଶେଷ ରୁଚି ନାହିଁ
ଏଇ ବୋକାମି ପାଇଁ ତୁମକୁ ମାୟା ଛାଡି ଚାଲିଗଲା । ତୁମେ କଣ ଚାହଁଚ ଏ ବିନି ବି ତୁମକୁ ଛାଡି ଚାଲିଯାଉ ।
ଝୁଣି ଝୁଣି ସିଏ ମାଂସକୁ ଖାଇଲା ନିଜକୁ ସଜେଇ ବାଘ ଜହ୍ନ ନହୋଇ ବି ଯୁଗ ଯୁଗ ପାଇଁ ମୋ ଦେହେ ଲାଗିଲା ଦାଗ
ପରସ୍ତ ପରେ ପରସ୍ତ ଲହଡ଼ି ମାଡ଼ିଯାଉ ଥାଏ ଶରୀର ଉପରେ ଏ କଣ ମୁଁ ତ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ବି ହଜାଇ ବସିଛି ସେ ଲହରୀରେ ଶରୀର ଧୋଇ ହୋଇଯାଏ...
ଛଳନାର ଅଳନ୍ଧୁ ଭିତରେ ଅପହୃତ ସତର କାନଭାସ୍ ଯେଉଁଥିରେ ରଙ୍ଗ ଭରେ ସେ ନିଷ୍କପଟ ସରଳ ମଣିଷଟା!
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ