ଏ ପୃଥିବୀ ତା' ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବ, ଯାଉଥିବ, ଅଚ୍ୟୁତର ତାଳପତ୍ର ପୋଥି ମାଳିକାରେ ସୃଷ୍ଟିର ସଂହାର
ଏବେ ତ ଅପେକ୍ଷାର ଆରମ୍ଭ ମାତ୍ର ଶେଷ କେବେ ମୋତେ ଜଣାନାହିଁ ।
ବନ୍ଧୁ ! ତୁମେ ଯେପରି ସିଂହକୁ ସଂଳାପରେ ବ୍ୟାପୃତ ରଖି ଆମ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କଲ, ଆମେ ସେମିତି ତାକୁ ବଧ କରି ତମ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କଲୁ ।
ପ୍ରେମ ହିଁ ସମର୍ପଣତା, ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତତା, ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପରତା, ସଂଯମତା, କୃତଜ୍ଞତା, ସରଳତା, କୋମଳତା, ମଧୁରତା, ସେଠି ନିଶ୍ଚେ ଅଭାବ ଆତ୍ମୀୟତା ।
ସ୍ୱପ୍ନ ତୋର ମିଳାଅନା, ହଜାଅନା ଆଶା ପୁଣି ସ୍ମୃତିର ପାଣି ଫୋଟକା ପରି, ବଞ୍ଚି ପୁଣି ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ହେବ ଜୀବନ ସହ ତୋତେ କେତେ ସଂଗ୍ରାମ କରି ।
ପୁଅ ! ତୁ କାହିଁକି ଏମିତି କାନ୍ଦୁଛୁ ? ଆଗରୁ ତ ବହୁତ ବଢ଼ିଆ । ସ୍କୁଲ୍କୁ ଆସୁଥିଲୁ । ଏବେ କ'ଣ ହେଲା ? କିଏ ମାରିଲା ?...
ରାସ୍ତାଘାଟ ସବୁ କରୁ କାଦୁଅ, କାମେ ଲାଗିଯାଏ ଚାଷୀର ପୁଅ ।
ବୁଢ଼ୀ ଯେବେ ଦେଖେ, ଚାରିଆଡ଼ ନିରବ, ଥରେ ବାହାରକୁ ଆସି ଆଖି ପକାଇ ଯାଏ, କେହି ଅଛି କି ନାହିଁ ।
ଅସନାଟାକିରେ, ସେଗୁଡ଼ାକ ତଳେ ପଡ଼ିଚି ତାକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେ' ।
ବଣ ସାନ୍ତାଳ ଗାଁରୁ କି ବଣଜନ୍ତୁଟାଏ ଆଣିଛି, ଭକ୍ତିଦାୟିନୀ କଥାଟା କହି ଆସୁନାହିଁ, କହୁଛି କ'ଣ ନା, ଭଗବତୀ ଡାଆଣୀ । କ'ଣ ଖୋଜୁଥିଲି, କ'ଣ ପାଇଲି- କପାଳ କଥା...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ