ଭକତି ପ୍ରେମରେ ପବିତ୍ର ଜଳରେ , ପୂଜିବୁ ନିଷ୍କାମ ହୋଇ । ସତ୍ୟର ଦୟଣା ଶ୍ରୀଭୂଜେ ଅରପି , ସତ୍ୟର ପୂଜାରୀ ସାଜି ।
ଅଟକି ଯାଏ ଦୁନିଆ, କଲମ, ଭାବନା ଆଉ ଝର ଝର ଝରୁ ଥିବା ସୃଜନଶୀଳ ଝରଣା ।
ଆମେ ଖାଲି ବଞ୍ଚୁଥିବା ଦିନରେ ଦିନରେ, ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଶୁଭ୍ର କେଶ, ଲୋଳିତ ଚର୍ମରେ ଯଷ୍ଟି ଆଉ ସାହାରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ଦିଅ ଗୋ ଦିଅ ମୋତେ ଏତିକି ଅଧିକାର, ନ ଦେଲ ଯଦି ଆଉ ଜୀବନେ କିଛି ମୋର, ଦିଅ ଗୋ ମୋତେ ତୁମେ ଏତିକି ଅଭିମାନ କ୍ଷୁଦ୍ର ଏ ଜୀବନେ...
କଳିଙ୍ଗା । ତୁମର ଲକ୍ଷ୍ୟ ତ ଅଭେଦ୍ୟ । – ସେପଟୁ କିଏ ଯେମିତି କହି ଉଠିଲା ।
ସମସ୍ତ ସମୟ ରୋଗୀ ମାନଙ୍କ ସହ ବିତାଇବାକୁ ପଡିବ । ସାର୍ କହୁଥିଲେ ଯିଏ ଯେତେ ବେଶୀ ସମୟ ରୋଗୀ ମାନଙ୍କ ସହ ସମୟ ବିତାଇବ ତାର ପରିପକ୍ୱତା ସେତିକି...
ତମ୍ବାଖୁର ବିରକ୍ତିର ସ୍ୱାଦ ଓ ଗନ୍ଧକୁ ହେୟଜ୍ଞାନ କରି ଗାଈଭଳି ଚୋବେଇବା ଅବା ଫୁଙ୍କ ନଳୀ ପରି ଫୁଙ୍କୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଆଜି କଛି କମ୍ ନୁହେଁ
ଗୋଟେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ବିବର୍ଣ୍ଣ ସକାଳରୁ ତମାମ ଦିନର ବିଭତ୍ସ ଚିତ୍ର ଛାପି ହୋଇଯାଏ ମନରୁ ମନ ସର୍ବତ୍ର ସବୁ ମଣିଷର ମଣିଷପଣିଆକୁ ତାତ୍ସଲ୍ୟ କରି ।
ଶାଶ୍ବତ ପ୍ରେମର ପୁଲକ ଉଚ୍ଛ୍ୱାସେ ହୃଦୟେ ବେପଥୁ ଭରୁ
ସମସ୍ତେ ନୁହନ୍ତି ଏକା ପରି ନେତା କିଛିତ ଅଛନ୍ତି ଆଦର୍ଶବାଦୀ ଜନତାଙ୍କ ହିତେ ଦିନରାତି କାମ କରୁଥାନ୍ତି ପୁଣି ସେବକ ସାଜି ।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ