ଆଉ ଥରେ ଢାଙ୍କି ଦିଅନ୍ତୁନି ମା' ମୋତେ ତୋର ପଣତ କାନିରେ ମୋ ରୂପକୁ ଖିନ୍ଭିନ୍ କରୁଥିବା କଟାକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଯେଦିନ ତୁ ରଖୁଥିଲୁ ଦୂରେ ।
ବୁନ୍ଦାଏ ନିଶାରେ ଘୋଟିଯାଏ ମାଟିରୁ ମହୋଦଧି ବିଷପରି ବିଶିରିଯାଏ ବଇଶାଖୀ ତାତି ।
ନଈ ଆରପାରି ହାଣ୍ଡିଆ ହାଟରୁ ଫେରି ନ ଥିବା ମା'କୁ କୂଳରେ ଠିଆ ହୋଇ ଡାକୁଥିବା ପୁଅର ତୃଷିତ ସ୍ୱର କବିତା ନୁହେଁ ତ କ'ଣ ?
ଅଗୋଚରେ ତମେ କରିଛ ମହାମେଣ୍ଟ ପାଇବାକୁ ସିନା ସୁଲଭ ମୂଲ୍ୟେ ଦାନା । ବାରମାସ ପୂରି ନ ପୂରଇ ମୋର ପେଟ କଷ୍ଟେ ପିନ୍ଧଇ ସାତସିଆଁ ଛିଣ୍ଡା କନା ।।
ସାହାଯ୍ୟ କଲେ ରଖିବେ ମନେ, ନ ହେଲେ ଯିବେ ଭୁଲି ।
କେତେବେଳେ ସିଏ ରାଜଦୁଲ୍ଲଣୀ କେତେବେଳେ ବୋଉର ଆକଟ ସହେ ପାଠପଢ଼ା ଅଧାରୁ ଉଠି ବାପାଙ୍କୁ ପାଣି ଗିଲାସେ ଦେବାକୁ ହୁଏ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ବାହାରି ଯାଉ ଯାଉ
ଭେଟିଥିବା ଅନେକ ପଦାଧିକାରୀଙ୍କ ଠାରୁ ଅଦେଖା ଅଧିକାରୀ ଯେତେ ପାରଙ୍ଗମ ବେଶୀ କୁହୁକ କଥାର ।
ଆକାଶ ବକ୍ଷରେ ସୁରୁଯ ସୁନ୍ଦର ସୁରୁଯେ ସୁନ୍ଦର ଜ୍ୟୋତି, ଆଈକୁ ସୁନ୍ଦର ପାକୁଆ ପାଟିରେ ଅଜାଙ୍କ କୋଳରେ ନାତି ।
କୁହ ତୁମେ କାହିଁକି ଏହା କିଛି ନୁହେଁ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ସାମାନ୍ୟ ହୃଦୟରେ କୁହ ତୁମେ କାହିଁକି ଏହା କିଛି ନୁହେଁ, ସାମାନ୍ୟ ଭୁଲ ଏକ କୁହ ତୁମେ କାହିଁକି, ତୁମ...
ମୋ ମରଣରେ ଅଛି କି ମା ସବୁ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ମାରି ମୋତେ କି ବୋଲାଇବ ତୁମେ ଧରଣୀଠୁ ଗରିୟାନ ?
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ