ହେତୁ ହେବା ଦିନୁ ଶୁଣି ମୁଁ ଆସିଛି ସେଇ ସ୍ତବକଟି ଜନ୍ମ ଅବା ମୃତୁ୍ୟ କାହା ହାତେ ନୁହେଁ ।
ପ୍ରେମ ପାହାନ୍ତି ସକାଳକୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ଶୀତଳ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁ, ବୁନ୍ଦାଟା ସ୍ପର୍ଶରେ ଶିହରଣ ହୁଏ ଉଚ୍ଛୁଳଇ ପ୍ରୀତି ସିନ୍ଧୁ
କବିତାକୁ ଭେଟିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟର କ'ଣ ଦରକାର ? କବିତା ତ ବିଛେଇଛି ତା'ର କୋମଳ ପଣତ ଭୂମିରୁ ଭୂମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ରୂପାଜହ୍ନକୁ କରାୟତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ବିଶାଳ ମହାକାଶର ଅସଂଖ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରଙ୍କ ମେଳରେ ନିଜ ପରିଚୟ ଖୋଜି ବୁଲୁଥିବା ଅସହାୟ ମହାକାଶଚାରୀଟିଏ ଉତ୍କଳ ତା'ର ନାଁ ।
ଉଠୁ ଉଠୁ କେବେ ଯଦି ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥିବି ଏ ଚିନ୍ତା, ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କା ଗୋଟାପଣେ ରହୁଚି ଆବୋରି ।
ଠିକ୍ ସେପରି, ଜହ୍ନର ଶୀତଳ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ଆହ୍ଲାଦିତ କଇଁର ନରମ ଚିବୁକ, ଏବଂ, ଚାତକର ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକର୍ଷିତ ବାରିଧିର କେତେଗୋଟି ବିନ୍ଦୁ
ତମକୁ ଦେଖିଲେ ଏତେ ନିଜର ନିଜର ଲାଗ ହେଲେ ବି ଏ ମନକଥା କହିବାକୁ ଲାଗେ ଲାଜ ।।
କ୍ଷେତରୁ କ୍ଷେତ ଆଉ ଗାଆଁ ଠୁ ଗୋହିରୀ ସାଧବବୋହୂର ଧୂଳିଘର ସୋରିଷ କିଆରି ପାଟ, ନଇଁ ଆସେ ତା' ଉପରେ ହଜିଲା ଅତୀତ ।
ମୁଁ ଅସୁମାରୀ ଆଶାର କଳିକା ଫୁଟାଇ ମୋ ଅଗଣାର ଦୁଆର ସଜାଡ଼ି ବସିଛି. . . ହେଲେ. . . ତୁମେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିଯାଇଛ. . . ତୁମ...
ଗାଁ ନୋକେ ଛୁଟୁଛନ୍ତି ଦକ୍ଷିଣସାହିରୁ ଉତ୍ତରସାହି ଦାଣ୍ଡପିଣ୍ଡାରେ ଏକାଏକା ଦଖଣ୍ଡରାୟ !!
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ