ଯାଅ ଯେଉଁ ଯାତ୍ରାରେ ଦି'ଦିନର ବିଶ୍ରାମ ମିଳିବ ବୋଧହୁଏ ମା'ଭେଟ ହେବ ଅଥବା ମା'ର ସ୍ମୃତିରେ
ସାଥୀ ଯଦି ମିଳେ ନାହିଁ ଦୁଃଖ ନାହିଁ ଚାଲିବାରେ ଏକା ଏକା ଚାଲିବାଟା ପଡ଼ିଯାଏ ନିୟମରେ ମିଳି ଯଦି ହଜେ ସାଥୀ ସରେ ନାହିଁ ଲଗନ ।
ତମେଇ ତ ଇପ୍ସିତ ମଣିଷ ମୋର ହୃଦୟର ଭଲ ପାଇବାର କବିତାର ଜୀବନର ଆଉ ମୋର ଅନ୍ତିମ ଦିନର ।
ଘାଟ ତୁଠ ତ୍ରିବେଣୀଶ୍ୱର ହାଟ ଯେଉଁଠି ଗାରପଡ଼ିଚି ମାହାଙ୍ଗା ସେଇଠି ବିରୂପା ହେଇଚି ଜମୁନା ପାଣିର ବଂଶୀସ୍ୱନରେ
ଧନ ଥିଲେ ପ୍ରେମ ଯାଏ ଏଠି ମିଳି ଚରିତ୍ର ଗୁଣକୁ କିଏ ବା ପଚାରେ ସେ ଏଠି ପଙ୍କ ପରି ! !
ମୋ ଜୀବନ ଚଲାବାଟେ ଯାଇଛି ମୁଁ ଆଜି ହାରି ହାରିଲି ମୁଁ ଦୁଃଖ ନାହିଁ ଦୁଃଖ ଖାଲି ତୁମ ପାଇଁ ନିଜର ଭାବି ବିଶ୍ୱାସ କରିଥିଲି ମୁଁ ତୁମକୁ ମିଛ...
ଦିନଟା ଯାକର ଶ୍ରମ ପରେ କ୍ଳାନ୍ତିକୁ ନିଦ ମାଉସୀର କୋଳରେ ଶୁଆଇ ଶାନ୍ତିରେ ନିଶ୍ୱାସ ନିଏ ମାନବ ଜଗତ, ଘଣଘଣ ଗର୍ଜନେ ନିଶା ଗରଜି ଉଠି ସର୍ବସ୍ୱ ଗ୍ରାସ କରେ...
କେମିତି ବୁଝାଇବି କହ ପର୍ବତର ନିରବତା:- ନଈପଠାର ନିର୍ଜନତା କଦମ୍ୱ ମୂଳର ଗମ୍ଭୀରତା କାଶତଣ୍ଡୀର ପ୍ରସନ୍ନତା. . . !
ହୁଙ୍କାର ହାହାକାରର ଲୟ ଭୁଲି ମଣିଷର ଆତ୍ମା ଓ ହୃଦୟ ତାଳରେ ତ୍ରାହି ତ୍ରାହି ସୁରରେ ଗାଇବେ ବାଟଚଲା ଗୀତ ।
ବାତ୍ସଲ୍ୟ ତାମସା. . . ଯୌବନ ରଙ୍ଗ ସାଙ୍ଗ, ସାଥୀ, ଭାଇ, ଭଗାରି ଛନ୍ଦ. . . ମିଛ କ'ଣ ? ଆଉ ସତ ଯେ କେଉଁଠି, ଭିତରେ ଦରାଣ୍ଡି...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ