ହାତୀ ଦେବି, ଘୋଡ଼ା ଦେବି ସୁନାନାକି ବୋହୂ ଦେବି ଧନ, ଜନ, ଗୋପଲକ୍ଷ୍ମୀ କେତେ ଫୁଲ କେତେ ଯେ ମହକ ସବୁ ସୁଖ, ପ୍ରଚୁର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ।
ସତେ ତା'ର ୟା' ଲାଗି ଦୁନିଆଁ ଆଜି ଏକ ଭସାବାଦଲ ।
ଏବକୁ ବୟସ ସତୁରୀ ପିତା: ଗୋଖେଇ, ଜାତି:- ଚଷା ବାସସ୍ଥାନ ନିଜିଗାଁ, ପଧାନ ପଡ଼ା ।
ମଜା ଲାଗେ ହାରିବାକୁ କୁଆଁରୀ ପଣିଆ ଅପହଞ୍ଚ ଖରାବେଳେ ଅବା ରାତି ଥାଇ ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ସକାଳର ଅଳସ ଶେଯରେ ମନେହୁଏ ଯାହା ସବୁ କବିର କବିତା ପରେ ପରେ...
ସତ୍ୟ, ଦୟା, କ୍ଷମା, ସ୍ନେହ, ଅନୁରାଗ ଯେତକ ଗୁଣ ଅପାର ଗଢ଼ିଛନ୍ତି ବିହି, ସବୁ ଗୁଣ ଦେଇ ତଥାପି କାହିଁ ତୋ ଡର ?
ସେ ଯୁବକଟିର ବ୍ୟାକୁଳତାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଗଢ଼ି ଆଲୋଚନା ଶୁଣି ସେ କଠୋର ଦିଶନ୍ତିନି ଯାହା ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଉକୁଟେ ବାରମ୍ୱାର
ନାରୀ ମନ ନଦୀ ପରି ସପନରେ ଭରା ତା' ଲାଗି ପ୍ରିୟ ତା'ର ପାହାନ୍ତିଆ ତାରା ଚାହେଁ ସେ ତ ନଦୀ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା ବହି ।
ମୋ କବିତାରେ ଜହ୍ନକୁ କେତେ ଗାଳି ଦେଇଛି, ଜହ୍ନକୁ କଳଙ୍କିନୀ କହି ତୁମକୁ ସୁନ୍ଦରୀ କହିଛି ।
ମାଟିରୁ ଆକାଶ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ସେଇ ଅନନ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ
କଲମର ସାଉଁଳା ଭାଷାରେ ଆଖି କାମ ଉଚ୍ଚାଟନ ଖଇ ଫୁଟେ ଦେହ ମନ ଛୁଞ୍ଚିରେ ପାଦ ଥାପି ଖସ ଖସ ଚମ ଯଉବନ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ