ନାରୀ ମନ ନଦୀ ପରି ସପନରେ ଭରା ତା' ଲାଗି ପ୍ରିୟ ତା'ର ପାହାନ୍ତିଆ ତାରା ଚାହେଁ ସେ ତ ନଦୀ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତା ବହି ।
ମୋ କବିତାରେ ଜହ୍ନକୁ କେତେ ଗାଳି ଦେଇଛି, ଜହ୍ନକୁ କଳଙ୍କିନୀ କହି ତୁମକୁ ସୁନ୍ଦରୀ କହିଛି ।
ମାଟିରୁ ଆକାଶ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ସେଇ ଅନନ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭିତରେ
କଲମର ସାଉଁଳା ଭାଷାରେ ଆଖି କାମ ଉଚ୍ଚାଟନ ଖଇ ଫୁଟେ ଦେହ ମନ ଛୁଞ୍ଚିରେ ପାଦ ଥାପି ଖସ ଖସ ଚମ ଯଉବନ ।
ହେତୁ ହେବା ଦିନୁ ଶୁଣି ମୁଁ ଆସିଛି ସେଇ ସ୍ତବକଟି ଜନ୍ମ ଅବା ମୃତୁ୍ୟ କାହା ହାତେ ନୁହେଁ ।
ପ୍ରେମ ପାହାନ୍ତି ସକାଳକୁ ଘେରି ରଖିଥିବା ଶୀତଳ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁ, ବୁନ୍ଦାଟା ସ୍ପର୍ଶରେ ଶିହରଣ ହୁଏ ଉଚ୍ଛୁଳଇ ପ୍ରୀତି ସିନ୍ଧୁ
କବିତାକୁ ଭେଟିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟର କ'ଣ ଦରକାର ? କବିତା ତ ବିଛେଇଛି ତା'ର କୋମଳ ପଣତ ଭୂମିରୁ ଭୂମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ।
ରୂପାଜହ୍ନକୁ କରାୟତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ବିଶାଳ ମହାକାଶର ଅସଂଖ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରଙ୍କ ମେଳରେ ନିଜ ପରିଚୟ ଖୋଜି ବୁଲୁଥିବା ଅସହାୟ ମହାକାଶଚାରୀଟିଏ ଉତ୍କଳ ତା'ର ନାଁ ।
ଉଠୁ ଉଠୁ କେବେ ଯଦି ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥିବି ଏ ଚିନ୍ତା, ଭୟ ଓ ଆଶଙ୍କା ଗୋଟାପଣେ ରହୁଚି ଆବୋରି ।
ଠିକ୍ ସେପରି, ଜହ୍ନର ଶୀତଳ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ଆହ୍ଲାଦିତ କଇଁର ନରମ ଚିବୁକ, ଏବଂ, ଚାତକର ତୃଷ୍ଣାରେ ଆକର୍ଷିତ ବାରିଧିର କେତେଗୋଟି ବିନ୍ଦୁ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ