ସେ ଡରକୁ ଲୁଚେଇ, ହସଟେ ଖୋଜିବାକୁ ମନ ସଙ୍ଗେ ଲଢିବାକୁ ପଡ଼େ ଡବ ଡବ ଉଛୁଳା ଲୁହକୁ ଲୁଚେଇ ହୁଏନି କାନ୍ଦି ପକେଇଲେ ଉଶାସ ଲାଗେନି
ତୁମ ଆଖିରେ ମୁଁ ଖୋଜି ପକାନ୍ତି ପ୍ରେମର ଫେନିଳ ସାଗରକୁ.. ତୁମ ଓଠର ନାଲି ଲିପଷ୍ଟିକ ବି, ଗଭୀର ଦାଗ ଦିଅନ୍ତା ମୋ ଛାତିରେ ।।
ତୁମ ଶ୍ରୀ ଚରଣେ ମନ ରଖିଥାଏ କେଡେ ମନୋଲୋଭା ତୁମେ । ଚଞ୍ଚଳା ମନାକୁ ଆୟତ କରିଛ କଳା ଗୁଣି ବୋଲା ଯାଏ ।
ହେଲେ ପ୍ରକୃତରେ ମୋର ପରିଚୟ କ'ଣ? କିଏ ମୁଁ ?
ହର୍ଣ୍ଣ ମାରିମାରି ରେଳଗାଡି ବାଟଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ଆପଣା ରାସ୍ତାରେ କିଏ ଚିହ୍ନେ କିଏ ଜାଣେ କେତେବେଳେ କିଏ ଆସେ ଯାଏ ସଂଧ୍ୟାର ସହରେ ।
ଦେଶ ତ୍ୟାଗୀ ମେଧାବୀର, ନା ଲାଞ୍ଚ ନେଇ ନିଲମ୍ବିତ ହେଇଥିବା କିରାଣୀର। ଦାଦନ ଖଟିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଶ୍ରମିକର ,ନା ଅର୍ଦ୍ଧ ଉନ୍ନତ ଦେଶର।
ଆଜି ମୁଁ ଆଙ୍କୁଛି , କଳା କଲମରେ, ତୋର ସେ ଚକା ଆଖିକୁ ।
ଶୁଣିଲେ ଶୁଣିଥାନ୍ତି ଆକ୍ଷେପ ଓ ଯେତେ ଅପବାଦ ପୋଡିଥିଲେ ପୋଡିଥାନ୍ତା ମଥା ଆଉ ଯେତେ ସ୍ଵାଭିମାନ ହଜିଥିଲେ ହଜିଥାନ୍ତା ତୁମ ରୁପା ପାଉଁଜି କଢ଼ିଆ ଓ ପଟେ କାନଫୁଲ ।
ମନର ମାନସୀ ସେ ବିଭୋର ମହ୍ଲାର ଛୁଟି ଆସେ ଯେହ୍ନେ ପତଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିର ।
ହେଲେ ଶୁଣ , ଏଇ ଥର ଯେବେ ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିବ, ସାଥିରେ ମେଞ୍ଚା ସମୟ ଆଉ ଧର୍ଯ୍ୟ ନେଇକି ଆସିବ । ମୋ ସବୁ ଅଭିଯୋଗ ଶୁଣିବା ପାଇଁ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ