ଦୁନିଆକୁ ବୁଝିବା ଦିନଠୁଁ ଧାଁ ଦୌଡର ପ୍ରତିଟି ଚରିତ୍ର ସଙ୍ଗେ ମିଳାମିଶା ଦବାନବା ଟଣା ଓଟରାରୁ ପ୍ରାପ୍ତି ଅପ୍ରାପ୍ତର ହିସାବ ନିକାଶ ଖାଲି ରକ୍ତ କ୍ଷରଣ ଛଡ଼ା ଆଉ କ'ଣ...
ହଁ ଢେର ସମୟ ପରେ ତମେମାନେ ଆଜି ବୁଝି ଯାଇଛ ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ତୃଷ୍ଣାର ଗୋଟେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ କହି ମୋର ବାସ୍ତବତାକୁ ଖୋଜି ବୁଲୁଛ ଏଠି ସେଠି ।
ଯୌବନେ ପ୍ରଣୟ ଗୀତା ର ପଙ୍କ୍ତି ଜପି ରସ କବିତା ରେ ତାର ଛାନ୍ଦ ଯାଏ ଛାପି
ତମେ ଦୁର ଆକାଶର ତାରା, ତମ କିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ଜଳତରଙ୍ଗ ରାତି ସମୁଦ୍ରରେ ଏଠି, ମୁଁ ଭାସୁଛି, ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅନ୍ଧାରଟେ ପରି ନିଜ ନିଶ୍ୱାସ ଗଣୁଛି ।
ତୁମେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତି ପଛେ ଧାଇଁ ଥିଲ ମୁଁ ତ ଗାଉଁଲି ସଭ୍ୟତା ପଛରେ ତୁମେ ଶୋଷଣ କରିକି ଅଗ୍ରଗତି କର ମୁଁ ତ ପ୍ରାଣ ଦିଏ ମାତୃ ସେବାରେ।
ଖୋଜିବନି ମୋ ବାହୁର ଉଷ୍ମ ଆଲିଙ୍ଗନ କି... ଖୋଜିବନି ମୋ ଅଙ୍ଗୁଳିର କୁହୁକ ସ୍ପର୍ଶ !!!
ହଁ ତୁମେ ତୁମ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଛ ସତରେ କ'ଣ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ମୋ କଥା ଭୁଲି ଯାଉଛ।
ରାଗ ଅଭିମାନ ଦୋଷ ସବୁ ପରା ଭୁଲି ମୋର ତୁ ଯେ ନେଉ କୋଳେଇ, ପଭୁ ଙ୍କୁ ମୁଁ ଯେ ଦେଖି ନାହିଁ ପରା ପ୍ରଭୁ ଙ୍କ ଶ୍ରୀମୁଖ ତୋ...
ନିଜ ରଚନାକୁ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଯିଏ ଦୁନିଆର କଷ୍ଟ ସହେ , ତାନାମ ପୁଣି ଦୁନିଆ ଦିନେ ନିଜ ମୁଖରେ ଗାଏ ।
ତୁ ପୁଣ୍ୟ ସମୀର ଜଗତର ବୀର। ପରମ ଉଦାର କାଳିଆ ଠାକୁର।।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ