ଚାରିକାନ୍ଥରେ ଆବଦ୍ଧ ସେ ଅନ୍ଧାର ଆବାସରେ କୋହ ଭରା ସେ ଡାଏରିର ମଳିନ ପୃଷ୍ଠାରେ ପଶ୍ଚ୍ୟାତପର କାଳୀରେ କଳଙ୍କିତ ସେ ଅକ୍ଷରରେ ଖୋଜୁଛି ମୁଁ କେଜାଣି କଣ ?
କୋଟି ଓଡିଆଙ୍କ ମଉଡମଣି ତୁ ଓଡ଼ିଶା ବାସୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ, ମୁହୂର୍ତ୍ତଏ ତୋତେ ସ୍ମରଣ ନକଲେ ଚିତ୍ତ ହୁଏ ଆନମନ।
ମା ପରେ ଯିଏ କୋଳେଇ ନିଏରେ , ସୁନା ଭଉଣୀ ମୋ ତୁହି। ତତେ ଛାଡ଼ିଦେଇ କେମିତି ବଞ୍ଚିବି, ସାହସ ମୋ ପାଉନାହିଁ।
ପବନରେ ଲଘୁସଙ୍ଗୀତର ସୁର ଝରକା ବାହାରେ ରହି ପ୍ରଣୟର ଶେଯ ବିଛେଇ ଚାହିଁଛି ବିରହୀ ହୃଦୟ ପାଇଁ ।
କେବେ ବଦଳିବ ଏତେ ଦୀର୍ଘଯାତ୍ରା ପରେ ଆତତାୟୀ ମନ ବୁଦ୍ଧି ଚେତନାର ପରିସର ନିରୁତ୍ତର ନାଚାର ସମୟ... ! !
ଖୋଲିଯାଏ ରାସ୍ତା ତମ ଦୁଆରକୁ କାରାଗାର ରନ୍ଧ୍ର ଦେଇ ଟୋପାଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପରି, ସ୍ମୃତି ସବୁ ଭାସେ ସେଠି
ଜୀବନ ସଙ୍ଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇନି ଲେଖା ହେଲାଣି ମୋ ଇତି !!
ବାପାଙ୍କ ପରେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ଯେମିତି ଭାରି ମନେ ହୁଏ ତାଙ୍କପାଇଁ । ।
ଯେବେ ଯେବେ ରାତି ହୁଏ ଝରକା ସେପାଖେ ଉଙ୍କି ମାରେ
ସେ କେବେ କୁହେନି ମୁଁ ଅବହେଳିତ ପୁରୁଷତ୍ଵ ଯିବ ଚାଲି ତାହାରି ଫାଇଦା ଉଠାଇ ଏ ନାରୀ ଉଦ୍ଧତାମି ଆଜି ଯାଉଛି ବଢ଼ି
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ