ଯାତରା କରନ୍ତି ନିଜେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଭାଇ ଭଉଣୀର ସାଥିରେ, ଛାଡ଼ି ଯାଇଛନ୍ତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମାଆଙ୍କୁ ସେ ଏକା କରି ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରରେ ।
ଚିରକାଳ ସାଥୀଟିଏ ଅସରନ୍ତି ପ୍ରୀତିଟିଏ
ନାହିଁ ସୁଖ, ନାହିଁ ଦୁଃଖ, ନାହିଁ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ନାହିଁ ଲୋଭ, ନାହିଁ ମୋହ, ନାହିଁ କଲ୍ମଷର ଲେଶ
ପ୍ରଭେଦ ବା କାହିଁ ? ତୁମେ ଆଉ ତୁମେ ହୋଇ ନାହଁ ମୁଁ ଆଉ ମୁଁ ହୋଇ ନାହିଁ
କେମିତି ଜୀଇଁବି ତୁମ ବିନା ସତେ ଦୂରେ ଥାଇ ଦିଅ କହି ।
ଜୀବନଟା ଯଦି ଶେଫାଳିର ଫୁଲ, ହସି ହସି ଫୁଟି ଉଠିବି ରାତିରେ ଫୁଟି ମୁଁ ରାତିରେ ଝଡିଲେ, ମନଉଣା କାଇଁ କରିବି? ଦିଘଡ଼ି ଜୀବନେ ବାସନା ବିତରି ଜନମନ ମୋହି...
ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ପ୍ରଦୀପ ଯେ ଦିବାରାତି ଜଳୁଥାଏ ଆଶା କି ଭରସା ନ ମିଳିଲେ କିଛି ଦୁଃଖ ନାହିଁ ଜୀବନରେ ନିରାଶା ମରୁରେ ଜଳେ ଯଦି ମନ
ଖେଳାଉ ଥାଏ ନାରୀର ମୁହଁ ଉଦାସ ତଥାପି ସେ କରୁଥାଏ ଅଟ୍ଟହାସ୍ୟ ତା' ଭିତରର ଏ ଗର୍ଜନ
କି ଗୀତ ଗାଇବି ଯେ, ପକ୍ଷୀର କାକଳିରେ ଝରି ପଡୁଛି ଅସରା ସଂଗୀତ ।।
ଅଜବ ପାଲଟିଯାଏ ଏ ସଂସାରଟା ମୋ ଲାଗି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଏକଡ଼ ସେକଡ଼ ହୋଇ ଝଞ୍ଜାର ବତାସୀଟା ମାଡ଼ିଦିଏ ମୋତେ ଅନ୍ଧାରରେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ