ହୃଦୟର ଭାଷା କହି ପାରୁ ନାହିଁ, କି ବୋଲି କହିବି ତତେ। ପ୍ରେମର ସୁଅରେ ଭାସୁଅଛି ମୁହିଁ, ଭାବନା ବିହଙ୍ଗ ସାଥେ ।
ଶୁଣିଛ କି ମା ଶୁଣିଛ କି ଥରେ କାନ ଡେରି କନ୍ୟା ଭ୍ରୁଣ ର ଗୁହାରି ଶୁଣିଛ କି ମା ଶୁଣିଛ କି ?
ପାଣିପାଗର ଅଙ୍କ କଷି କଷି ଫାଇଲିନ୍ ପରି ଯେତେ ନୂଆ ପରେ ନୂଆ ନାଁ ଦେଇ ଚାଲିଲେ ବି ତୁମେ, ପାରିବନି କେବେ ମୋର ପଥରୋଧ କରି ।
ସମୟ ସୁଅରେ ହଜିଯାଏ ପିଲାବେଳ ବାଲିଘର ତୋଳା ପୁଣି ଲୁଚକାଳି ଖେଳ. . .
ସୁନେଲୀ କିରଣ ରଶ୍ମିରେଖା ସୁରୁଜର ତଥାପି ମଉଳି ନାହିଁ ଫୁଲ ପରଶର. . .
ସୁନ୍ଦରୀ ସେ ପରୀ , ଅତି ସୁକୁମାରୀ....ସତେକି ରାଜ ଦୁଲଣୀ ଆଖିରେ ଆଖିଏ ସପନ ସଜେଇ...ମୋ ଆଖିର ନିଦ ହଜେଇ ନେଇଛି
ମାୟାମୋହର ଗାଢ଼ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ବିବେକ, ବୁଦ୍ଧିକ୍ଷୀଣ. . . କୋଟି କୋଟି ଦୁଃଶାସନ ପ୍ରକୃତି ମା'କୁ ବିବସନା କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ. . .
ମୋ' ପାଇଁ ପାଇଛ ଅନେକ ଯାତନା ସହିଛ ମୋ' ପାଇଁ ଅନେକ ଲାଞ୍ଛନା ଜାଣି ନ ଥିଲି ମୋ' ଅବିବେକ ପଣେ ଏତେ ଦୁଃଖ ଦେଇ ଦେବି
ଦେଖିଥିବ ଯିଏ କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ଯାଇଥିବ ଯିଏ ପୁରୀ ଝୁରି ହେଉଥିବ ଓଡ଼ିଶାକୁ ସିଏ ଆସିଲେ ଜଗତ ଘୁରି ।
ବଞ୍ଚିବା ଭିତରେ ନିରୁତା ଭଲ ପାଇବାର ଆଶା ଏଠି. . . ଅନ୍ୱେଷଣର ଲମ୍ୱା ରାସ୍ତା ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ