ନିର୍ଲେପ ମୁହିଁ ଜ୍ଞାନ ମୟ । ଅଜନ୍ମା ଅସଙ୍ଗ ଅକ୍ରିୟ ।। ମୁଁ ପରମାତ୍ମା ପରାତ୍ପର । ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ବାହାର ।।
ରୋଗ ବୈରାଗେ କୋଟ୍ କଚେରୀରେ ହେଉଥିଲେ ମାରଧର, ନିଜର କେ ନାହିଁ କିଛି ନାହିଁ ଚିନ୍ତା ସଂଗେ ଅଛି ପରିବାର ।।
ଆମ ଚାଷି ଭାଇ ପଡ଼ିଲାଣି ନଇଁ ମରୁଡ଼ି ପାହାର ଖାଇ ଏ' କି ରାଜନିତି ଚାଷି ମରେ ନିତି କାହାର ଜବାବ ଦେହି ?
ଜନ୍ମ ନେଇ ନାହି ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ପାଇ ବୃନ୍ଦାବତୀ ମୂଳେ ସଞ୍ଜ ସଳିତା ଅନ୍ତରେ ଜଳଇ ଅଜନ୍ମାର ଚିତା ।।
ତମ ଗାଁ ନଇ ପଠା କାଶତଣ୍ଡି ଫୁଲ ଶରତର ତୋଫା ଜହ୍ନ ଭାରି ମନେ ପଡେ ।
କଦମ୍ବ ତ ନିତି ନିତି ମୋତେ ପଚାରୁଚି ଜମୁନା ବି ତମକୁ ଖୋଜୁଚି ତମେ ନାହଁ ବୋଲି ବୋଲି ବଂଶି ମୋର ରୁଷିକି ମଉନେ ବସିଚି ରାଧା ଗୋ ତମେ...
ଦେଇଥିଲି ପାଦ ଯେଉଁ ଆଶା ନେଇ ତୁମ ସେଇ ସହରରେ ସେ ଆଶା ଆଜି ଆଶାରେ ରହିଲା ମୋର ଏଇ ମନ ସିନ୍ଧୁକରେ ।।
ଉଙ୍କିମାରି ମୋ ପୁଅ ଦେଖୁଥିଲା ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ମୟ-ବିସ୍ଫାରିତ ବହୁ ଜିଜ୍ଞାସାବାଦ ନେଇ ଏ କ'ଣ ? ରାତାରାତି ଗାଁ ରାସ୍ତା ନାଲିନାଲି ।
ଅଧାଗଢ଼ା ପଥର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଚାହିଁ ଆଖି ବେଳେବେଳେ ବିବ୍ରତ ହୋଇଯାଏ ନିମିଷକେ ଆଶାର ଝଲକ ଲୁଚିଯାଏ, ଅନ୍ଧାରରେ ହଜିଯାଏ ।
ଆଜି ପୁଣି କାହିଁକି ? ସକାଳ ପହରୁ ରାଉ, ରାଉ ଶନି ଦଶା ଏବେ କି କଟିନି ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ରାହୁ କି ଆମ ପାଇଁ ?
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ