ଈଶ୍ୱର ତ ବିଦ୍ୟମାନ ସଦା ମଣିଷ ପଣିଆର ସୁନ୍ଦର ହସରେ ପଟିଏ ରୁଟି ପାଇଁ , ମୁଠାଏ ଦାନା ପାଇଁ ମେହନତ କରୁଥିବା ସରଳ ନିରୀହ ନିଷ୍କପଟ ମଣିଷଙ୍କ ପେଟର...
କବିତାର କଥାରେ ତ ଖସିପଡ଼େ ସରଗରୁ ଚନ୍ଦ୍ର , ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରା ପାରିଜାତ ଫୁଲକଢ଼ି , ଉଚ୍ଚୈଶ୍ରବା ଅଶ୍ୱ ସହ ଐରାବତ ହସ୍ତୀ ଏବଂ ଅନନ୍ୟା ଅପ୍ସରା ।
ଜଣାନାହିଁ କେତେବେଳେ ଲିଭିଯିବ ସାରାବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଏକମାତ୍ର ଜୀବନ୍ତ ଗ୍ରହ ସବୁଜ ସୁନ୍ଦର ଶାଦ୍ବଳ ପୃଥିବୀ ମଥାରୁ ସଧବାର ସିନ୍ଦୁର ଟୋପା !
ଗଛ ନୁହେଁ ସେ'ତ ଜୀବନର ନିଃଶୂଳକ ସଙ୍ଗୀତ ଜଣାନାହିଁ, କେତେବେଳେ .... ତା'ର ନିମର୍ମ ଅଭିଶାପେ ଲିଭିଯିବ ସକଳ ଜୀବଙ୍କ ଜୀବନର ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ! !
ବାଜୁ ନାହିଁ ଶଙ୍ଖ କି ବୁଲୁ ନାହିଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର , କାଟିବାକୁ ... ପାପୀ , ଦୁରାଚାରୀ, ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରୀ,
ଯୌନପିଶାଚଙ୍କ ଅନିର୍ବାପିତ କାମନାର ନିଆଁରେ ସ୍ୱର୍ଗଦ୍ୱାରେ ହୁତୁ ହୁତୁ ହୋଇ ଜଳିଗଲା ସୁଜାତାର ଜୀବନ ଜୁଇ । ନାରୀ ସୁରକ୍ଷା ଆଉ ସଶକ୍ତିକରଣର ଡେଙ୍ଗୁରା ପିଟୁଥିବା, ଏଇ ଆମ ସର୍କାର.........
ବଧ କରିଦେଲ, କବ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଆଉ କରାଳ ତ୍ରିଶୂଳର ଯାଦୁରେ ଅହଙ୍କାରୀ, ଦୁରାଚାରୀ, ପାପୀ, ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରୀ ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ, ଶୁମ୍ଭ ନିଶୁମ୍ଭ
ହେତୁ ପାଇବା ଦିନଠୁଁ ଦେଖି ଆସିଛି, ବାପ, ଅଜା, ଅଣଅଜାମାନଙ୍କୁ ଶୁଣି ଆସିଛି; ଚଉଦ ପୁରୁଷଙ୍କ କଥା; ଜଳ, ଜମି, ଜଙ୍ଗଲ ହିଁ ଭରସା, ଧର୍ତି ହିଁ ମା, ହର୍ତ୍ତାକର୍ତା...
ଆଉ ପେନସିଲର ଦୁଇ ମୁଣ୍ଡରେ ବସି ପିଇ ଯାଉଛନ୍ତି ପାଠ, ଦୁଇ ଅବଢ଼ା ବାଳକ ଏକଲବ୍ୟ - କାଳିଦାସ ।
ଆଉ କେତେଦିନ ? ଜାତି, ବର୍ଣ୍ଣ, ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅବା ଦେଶୀ ବିଦେଶୀର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ କରି ବନ୍ଧାଯାଉଥିବ ତୁମ ବଡ଼ଦେଉଳର ଶିଖରରେ ଧର୍ମର ପତିତପାବନ ବାନା ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ