ମୁଁ ଭାବେ, ମୁଁ ତ ଭାଙ୍ଗିନି ତେବେ ଭାଙ୍ଗିଲା କିଏ ? ହୁଏତ କାଳ ପୁରୁଷ ଆସିଥିଲା ରାତିରେ ତା' ପ୍ରତିବିମ୍ୱ ଧରି ରଖିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଥିବ ସେ ।
ସତରେ କଣ ଛିଡ଼ିପଡ଼ିଛି ଆକାଶ ନା ଧରାଯାଇଛି ରସାତଳକୁ ହାତଛଡ଼ା ହୋଇଛି କି ସମ୍ରାଟଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଶୁଖିଗଲା କି କ୍ଷୀରସାଗର ନା, ଫଣା ହଲେଇଳା ବାସୁକୀ ଖୋଲିଲେ କି ତୃତୀୟ...
ବର୍ଷା ଆସେ ଆରଣ୍ୟକ କ୍ଷୁଧା ନେଇ ମିଠା ମିଠା ଆଦିମ ତୃଷ୍ଣାରେ ଆନମନା ହୁଏ, ସ୍ମୃତି ଆଉ ଶୂନ୍ୟତାରେ ମୋତେ ଖୋଜି ହୁଏ ରାତ୍ରିର ବୟସ ବଢ଼େ ପ୍ରିୟା ମୋତେ...
ରାସ୍ତାର ଦେହ ଧୋଇ ଗାଧୋଇ ଦେଇ ସହରଟାକୁ ମେଘ ଫେରିଯାଏ ନୀଳ ଆକାଶକୁ !
ଆଉ ନୂଆ ନୂଆ ରଚନା ମିଛ ମିଛ ବାଲିଘର ହୋଇଛି ସତ ଘରକରଣା ତା'ର ପୃଥିବୀର ମାନଚିତ୍ର
କେତେ ରକମର ଚିଜ ଭଳିକି ଭଳି ସରକସ, ରେଳଗାଡ଼ି, ଚରିକି ଦୋଳି ବୁଲିବା ଘିରି ଘିରି, କିଣିବା ବେଲୁନ୍ ତୁରୀ ହରଷେ ସରସ ହୃଦ ହୋଇବ ପରା ।।
ବାହାରୁ ଜଞ୍ଜିର ଲଗାଇ. . . କାର୍ ଭିତରେ ଆରାମ କଲା । ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା. . . ।
ମୋଟ ଉପରେ କୌଣସି ବିବାଦ ଥାନା ବା କଚେରୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଯାଇ ପଞ୍ଚାୟତ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମୀମାଂସିତ ହେଉଥିଲା
ଭାବର ଗୁରୁଗମ୍ଭୀର ଉଚ୍ଚାଟନ ସୀମା ସହ ସମ୍ମୋହନ ପ୍ରାଣ ସହ ପ୍ରତୀମାର ଶବ୍ଦ ସହ ସଂଳାପର
ସେଟଲମେଣ୍ଟ ଅଫିସରଙ୍କର ନିୟମ କରିବା ଉଚିତ୍ ଯେ ଯେଉଁମାନେ ଏଥିରେ ଚାକିରୀ କରିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅବିବାହିତ ରହିବାକୁ ହେବ କିମ୍ୱା କେବଳ ଅବିବାହିତ ପୁରୁଷ ଏଥିରେ ଚାକିରୀ କରିବେ
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ