ଯାଅ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରର ବେପାରୀମାନଙ୍କୁ କୁହ ସବୁ ବୋମା, କମାଣ, ବନ୍ଧୁକ ଓ ଯୁଦ୍ଧଜାହାଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଘଡ଼ିକ ପାଇଁ ପୋଛି ଦିଅନ୍ତୁ ସେମାନେ ।
ଲାଜ ଲାଜ ତା'ର ଦୁଇ ଆଖି ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ମୁଁ ଗଲିପଡ଼ି । ଘନ ଘନ ମନ ବିଚଳିତ ହେଲା, ଯେମିତି ବତାସ ଝଡ଼ି ।।
କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ ଏକଥା କେତେବାଟ (ଆହା !) ଚାଲିଗଲା ଜୀବନର ଚିତା !
ଲାଭ ଥିଲେ କରି ନେବେ ଅତି ନିଜର ଯେମିତିକା କ୍ଷୀର ସାଥେ ଭାବ ନୀରର ଦଗା ଦେବେ ପୁଣି ଏମିତି ବେଳରେ ଶୁଖିବନି ଆଖି ଲୁହ ।
ପାହାଡ଼ କି କଥା କହେ । ଗୀତ ଗାଏ ପରଖେ ମନକୁ ପାହାଡ଼ କି ଦୁଃଖ ଶୁଣେ ।
ସପନ ନଉକାରେ ବସି ସରଗକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ସପନର ରଙ୍ଗ ନେଇ ମରତକୁ ରଙ୍ଗାୟିତ କର ।
ଅସଂଖ୍ୟ ଦରଦୀ ମଣିଷ ଘେରିଗଲେ ଶିଶୁଟି ପାଖରେ କେହି ଜଣେ ପଚାରି ବସିଲା ତୋ' ମାଆ ଦେଖିବାକୁ କେମିତିରେ ପୁଅ ?
ହସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ମୋର ମୁଁ ତାକୁ ଛପେଇ ଦେଉଛି କାରଣ ତୁମ ହାତରେ ମୁଁ ନିଜ ବିଚାରରେ ବରବାଦୀ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ
ଏମିତି ଜୀବନ ଏମିତି ସମୟ କିବା ଲାଭ ଜୀଇଁବାରେ ସୁଖ ତ ନ ଥାଏ ସପନ ନ ଥାଏ ଲାଭ କିବା ଜଳିବାରେ ।
ମା' କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡମାଡ଼ି ଶୋଇପଡ଼ିଚି ସାରୀପୁତ୍ତ ଓହ୍ଲେଇ ଯାଇଚି ଝୁଙ୍କେ ପ୍ରବଣତା ଧୂମାୟିତ ଧୂମାଳ-ଇତଃସ୍ତତ ଯୁଦ୍ଧଭୂଇଁ ଏବେ ଶାନ୍ତ ସମାୟିତ ତ୍ରସ୍ତ ସ୍ତବ୍ଧ ଶ୍ରମଣ ନିର୍ବାଣ ମୋକ୍ଷ ମୋହଭଙ୍ଗ ଗୋଟେ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ