ବଧ କରିଦେଲ, କବ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଆଉ କରାଳ ତ୍ରିଶୂଳର ଯାଦୁରେ ଅହଙ୍କାରୀ, ଦୁରାଚାରୀ, ପାପୀ, ଭ୍ରଷ୍ଟାଚାରୀ ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ, ଶୁମ୍ଭ ନିଶୁମ୍ଭ
ସବୁ କନ୍ୟା ଶିଶୁ ଅନ୍ତରରେ ମଲେ କେହି ବି ଜଣେ ଜନମ ନ ନେଲେ ତିଷ୍ଠି ପାରିବକି ଏ ମହି ମା ପାରିବୁକି ତୁ କହି ।। ।।
ତୁମ ଚାହାଣୀରେ ହୃଦୟ ମୋ ତରଳିତ ଗଲା କେତେ ଦିନର ବରଫ ପଡି ରହିଥିଲା
ବାରମ୍ବାର ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଅନ୍ୟକୁ କିପରି ହତ୍ୟା କରାଯାଏ ତାକୁ ବି ଅନୁଭବ କଲି ?
ଲଗେଇଦେ ମତେ ତୋ ଛାତିରେ, ସାଇତିଦେ ମତେ ତୋ ମନରେ, ଭୁଲିଯା ସେ ଗଲା କଥା ମନରୁ, କରିନେ ତୁ ମତେ ତୋର, ପୁଣିଥରେ ।
କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣୀମା ପୁଣି କେବେ ଅମାବାସ୍ୟା କେବେ ହୁଏ ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣ ।।
ହେତୁ ପାଇବା ଦିନଠୁଁ ଦେଖି ଆସିଛି, ବାପ, ଅଜା, ଅଣଅଜାମାନଙ୍କୁ ଶୁଣି ଆସିଛି; ଚଉଦ ପୁରୁଷଙ୍କ କଥା; ଜଳ, ଜମି, ଜଙ୍ଗଲ ହିଁ ଭରସା, ଧର୍ତି ହିଁ ମା, ହର୍ତ୍ତାକର୍ତା...
ଆମେସବୁ ଚାଷୀ ଚାଷ ତ ମୂଳ ତମରି ପେଟ ପାଇଁ ଆମେ ଖଟୁଥିଲେ ଆଣ୍ଠେଇ ପେଟେଇ ତମେ ଖୋଜୁଅଛ ଛାଇ ।।
ଦେଖି ଦେଖି ସହେ, ଆଉ ସହି ସହି ଦେଖେ ଏ ନିରୀହ କଲମ । ଚିତ୍କାର କରି କରି – କ୍ଲାନ୍ତ ପଡିଯାଇଛି ସେ, ପରାସ୍ତ କରିପାରେନି ଏ ବହୁରୁପୀମାନଙ୍କୁ...
ମା’ ତାର ଖଁ ଖଁ ହେଇ ବେଦମ୍ ହେଲାଣି ବାରି ପଟ ଝର୍କାରେ କଳା ନାଗର ଫଣା ସେ ଦି ଥର ଦେଖିଲାଣି ମନ ତାର ଛଟ୍ପଟ୍ ହଉଛି ହେଲେ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ