ଷୋହଳ ଶୃଙ୍ଗାରେ ସାଜିଲି ଷୋଡ଼ଷୀ ରଙ୍ଗର ଫଗୁଣେ ତୁମ ଅଭିଳାଷୀ ଅଙ୍ଗେ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗେ ବୋଳି ଦେଲା ପ୍ରେମ, ପ୍ରେମ ପରିଭାଷେ ମୁଁ ତୁମ ମାନସୀ !!
ବଳକା ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ପାଣି ଝରୁଥାଏ ଡାଳପତ୍ର ଦେହରୁ ସ୍ତମିତ ହୋଇଯାଏ ଦହନ ସ୍ୱସ୍ତିର ପ୍ରଲେପରେ ।
ମା କ୍ଷୀରରେ ଅଛି ଯେତେ ଉପକାର ତାହାକୁ କହିନୀ କେଉଁ ପ୍ରକାର ମା'ଶିଶୁ ଉଭୟେ ରହିବେ ସୁସ୍ଥ ସୁସ୍ଥ ରହି ଶିଶୁ ହେବ ମହାନ ।
ଜୀବନଟା ମାନ ପତ୍ର କିଛି ମିଛ କିଛି ସତ୍ୟ ମୋର ଏ ଜୀବନ କେଉଁଥିରେ ଲେଖା ଜାଣେନା ମୁଁ ଗଣ୍ଡ ମୂର୍ଖ ।।
ମା'ର ଆଦର ତା ପାଇଁ ଚାତର ଚାତକ ପରାୟେ ମୁଁଇ ତୋର ଆଦର ପାଇବା ପାଇଁ ।।
ସର୍ବଶିକ୍ଷାର ଭାତ, ଡାଲି ଖାଇ ଦଳଦଳ ପିଲାମାନେ ମାଗିବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି ଭିକ ଭୋକର ତାଟିଆରେ କିଛି ନ ଥାଏ ଫେରିବାବେଳେ ଲୁହ ଟୋପାଏ !
ବିସ୍ମୟ ବିସ୍ତୃତି ଏବେ ଦୂରଛାଡ଼, ରାଣ ପରିଧିରୁ ପଳାତକ ଅପରାଧି ପରି ଛାଡ଼ିଯାଏ ଶାଳୀନତା, ଆଉ ଥିଲା ଯାହା ଶିକ୍ଷା ସଂସ୍କାରରେ !
ମୁହୁର୍ତ୍ତେମାତ୍ର ନଷ୍ଟନକରି ଆଗେଇଗଲି ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ବିଦ୍ୟୁତ ବେଗରେ ମୋର ଜିଜ୍ଞାସାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ ରୂପ ଦେଲି "ଆପଣ କ'ଣ ପାଇଁ ବିଷାଦଗ୍ରସ୍ତ ?"
ବାବୁରେ ଏବେ ସରି ଆସିଲା ତୋ ବେଳ, ପୂର୍ବ ପୁରୁଷଙ୍କ ଗୁପତ ଧନକୁ କରିସାରିଲେଣି ଖୋଳ ।
ଧାସ ଯାହା ହେଉ ପଛେ ଚିହ୍ନେଇଦିଏ ତା'ର ପରାକ୍ରମ ସଞ୍ଚିତ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଝାଉଁଳାଏ ନଉଲି ଦେହ କୁହୁଳାଏ ଛାତିର ନିଆଁ ତାତିବି ବଢ଼ିଯାଏ ଜିହ୍ୱାର ଫଣ ଫଣ ଆଇଁଷ ଗନ୍ଧରେ...
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ