ଧାସ କ’ଣ ଧୂଆଁ ନା ଧୀଷଣା
ନା ଆଖିକୁ ଧରାଦେଉନଥିବା
ଦରଦର ଦହନ
ନା କୋମଳ ଆଘାତ ନା
ଆବାହନୀ ମୁଦ୍ରାରେ ଆଲିଙ୍ଗନର ଆହ୍ୱାନ
ନା ସାପଫଣାର ଚୋଟ
ନା ଚାହାଣିରୁ ପବନକୁ
ସଞ୍ଚରି ଯାଉଥିବା ନିଶାର ଝୁଙ୍କଟିଏ !

ଧାସ ଯାହା ହେଉ ପଛେ
ଚିହ୍ନେଇଦିଏ ତା’ର ପରାକ୍ରମ
ସଞ୍ଚିତ ସାମର୍ଥ୍ୟ
ଝାଉଁଳାଏ ନଉଲି ଦେହ
କୁହୁଳାଏ ଛାତିର ନିଆଁ
ତାତିବି ବଢ଼ିଯାଏ ଜିହ୍ୱାର
ଫଣ ଫଣ ଆଇଁଷ ଗନ୍ଧରେ !

କାହାର ଧାସ ନାହିଁ କୁହ ତ ?
ଚଳନ୍ତା ଗାଡ଼ିର ନା ଉଡ଼ନ୍ତା ଚଢେ଼ଇର
ମେଘରୁ ଖସୁଥିବା ବିଜୁଳିର ନା
ନେତା କି ମନ୍ତ୍ରୀର
ଅଫିସର କି ପିଅନର
ନାରୀ ନା ନରର ନା
ଚମରୁ ଚହଟୁଥିବା ତୁହା ତୁହା ସ୍ୱପ୍ନର
କାହାର ନାହିଁ ଧାସ ?