ଦେହରେ ତା ମାଖିହୋଇ କଳା କଳା କଳଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଏ ମୋ ଅବୁଝା ମନ କାଇଁ ଖୋଜୁଛୁ ତୁ ଜହ୍ନ...
ଝୁଣି ଝୁଣି ସିଏ ମାଂସକୁ ଖାଇଲା ନିଜକୁ ସଜେଇ ବାଘ ଜହ୍ନ ନହୋଇ ବି ଯୁଗ ଯୁଗ ପାଇଁ ମୋ ଦେହେ ଲାଗିଲା ଦାଗ
ପରସ୍ତ ପରେ ପରସ୍ତ ଲହଡ଼ି ମାଡ଼ିଯାଉ ଥାଏ ଶରୀର ଉପରେ ଏ କଣ ମୁଁ ତ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ବି ହଜାଇ ବସିଛି ସେ ଲହରୀରେ ଶରୀର ଧୋଇ ହୋଇଯାଏ...
ଛଳନାର ଅଳନ୍ଧୁ ଭିତରେ ଅପହୃତ ସତର କାନଭାସ୍ ଯେଉଁଥିରେ ରଙ୍ଗ ଭରେ ସେ ନିଷ୍କପଟ ସରଳ ମଣିଷଟା!
କେହି କେବେ ବୁଲି ଯାଇଛକି ଏହି ଅଳ୍ପାୟୁ ମାନବର ସୁନେଲି ସ୍ୱପ୍ନ ରାଇଜକୁ କେହି କେବେ ଦେଖିଛକି ଏହି କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର ସଂସାରର ବାସ୍ତବିକ ସୁଖକୁ
ତୃସ୍ନା ନହିଁ ତାର କୋମଳ ସ୍ପର୍ଶର, ଅବା ଅଭିପ୍ସା ତା ପାଈଁ ପ୍ରତିଶୋଧର।
ଏକଲବ୍ୟ ମୁଁ, ସତ୍ୟ ରକ୍ଷାକରି ସମର୍ପିଲି ମୋର ବୁଢ଼ା ଆଙ୍ଗୁଠି, ଉଚ୍ଚଜାତି ସଙ୍ଗେ ଏକ ହୋଇ ହାରୁ ହାରୁ ଜିତିଯିବି ବୋଲି ।
ଆଜି ମୋର ଏଇ ବରଷା ପାଣିରେ ଭାସିଯାଏ କେତେ ସ୍ମୃତି ପିଲାଦିନର ସେ ହସ ଖୁସି କଥା ଭାବୁଛି ମୁଁ ଦିନରାତି ।।
ଏ ପୃଥିବୀ ତା' ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବ, ଯାଉଥିବ, ଅଚ୍ୟୁତର ତାଳପତ୍ର ପୋଥି ମାଳିକାରେ ସୃଷ୍ଟିର ସଂହାର
ଏବେ ତ ଅପେକ୍ଷାର ଆରମ୍ଭ ମାତ୍ର ଶେଷ କେବେ ମୋତେ ଜଣାନାହିଁ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ