ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ସାହସ ଯେ ନାହିଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ବଳ ଭଲ ପାଇବାରେ ପ୍ରେମ ଆଉନାହିଁ ପ୍ରେମ ମହାକାଳ ଫଳ............।।।।।
ସଂକୀର୍ଣ୍ଣତା ନୁହେଁ, ବିଶାଳତା ଘୃଣା ନୁହେଁ, ପ୍ରେମ ସବୁ ଧର୍ମର ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଠି ଅଧ୍ୟାତ୍ମିକତାକୁ ଉତ୍ତରଣ ହୁଏ ଧର୍ମ ର ସେଠି ।
ନବଜାତ ଶିଶୁକନ୍ୟାଟିର କୁଆଁ କୁଆଁ ରଡ଼ିରେ କମ୍ପି ଉଠୁଥିଲା ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳ, ଆଉ କମ୍ପୁଥିଲା ଅସୁରର ଛାତି ।
ଆଞ୍ଜୁଳି ଚାଉଳ ବେଳେ ବି ନଥିଲୁ ଆଉ ବର ଘରୁ ବାହାରିଲା ପରେ ପରା ମାଠୁ କ୍ଷୀର ପିଇ ଯାଆନ୍ତି, ତୁ ସେତେବେଳେ କୁଆଡେ଼ ଯାଇଥିଲୁ
ଜାଣିଛ ପୁଣି ବେଳେ ବେଳେ ନିରୋଳାରେ ବସି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ମହୁମାଛି ପରି ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେବାକୁ, ତୁମର ଭାବନା ରାଇଜରେ ବୁଡି ତୁମକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ଢେର୍ ସାରା ଗପିବାକୁ...
ଚାହିଁ ଅଛି ବାଟ ତୋର ତୁ ଆସିବୁ କେବେ , ମିଶାଇବୁ ଜୀବନ ମୋ ତୋ ପରାଣେ ଯେବେ ।
ସେ ଉଠିପଡ଼ି ଏମିତି ବାଗରେ ତାର ଧୋତିଟିକୁ ଝାଡ଼ିଲା ଯେପରି ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ, ବ୍ୟସ୍ତତା, ଗୁରୁପଣ, ସମାଜ ଓ ସମୟ ସବୁକୁ ନିଜ ଦେହରୁ ଝାଡ଼ିଝୁଡି ଦେଲା ଓ ପଛକୁ...
ଏ ବରଷ ଗଛ ଆଗାମୀକୁ ନାଇଁ ଜମା ନେଉନହି ଯତ୍ନ ତୁଚ୍ଛାତରେ ଫି ବରଷ କରୁଛ ବୃକ୍ଷ ରୋପଣର ନାଟ
କିନ୍ତୁ ବାସ୍ ଏତିକି ଜାଣିଛି ମୋ ଜୀବନ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଅନ୍ଧକାରମୟ ତୁମ ବିନା... କେବଳ ତୁମ ବିନା...
କେବେ ସେ ମନେ ଆଣି ଦିଏ, ପ୍ରେମ ଭରା ସାଗର । ଆଉ କେବେ ସେ ଦର ଭାଙ୍ଗ , ଦରଦି ଛାତିରେ କୋହର ପର୍ବତ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ