ଦୁଖର ବୋଝଟା ଲେସି ହେଇଥିସି ଆଏଁଖ ଦେଉଥିସି କହି ମନର ଭିତର ଦୁଖର ଗୁମକା ଲହେ ନ ଯାଉଥିସି ବହି ।
ଜାଣେନା ସେ କିପରି ଜୀବନ ପ୍ରୀତି ର ଗୋଲାପ ଫୁଟେ ସେଠି ଅବା କଣ୍ଟା ଫୁଟି କ୍ଷତାକ୍ତ ହୁଏ ମନ ନିମିଷେକରେ ସୁଖ ଲହଡି ଭାଙ୍ଗେ ଅବା ଦିଗ ବିଦିଗ...
ସବୁକିଛି ସାଇତି ହୋଇଥିଲା ସ୍ମୃତିର ଗନ୍ତାଘରେ... କିଛି ମନେ ନ ଥିଲା । ୧୧
ସମୟ ବି ଟିକେ ଧିମେଇ ଯାଇଥାଏ, ଆଖିରେ ଆଖିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ନେଇ ସେ ଠିଆ ହୋଇଥାଏ, ହାତରେ ଲାଲ୍ ଗୋଲାପଟେ ହାତରେ ଧରି ମୁଁ ତା ପାଖକୁ ଯାଏ, ଛାତିରେ...
ଆଉ କେତେ ଦିନ ? ଶିକ୍ଷାକୁ ବସ୍ତୁବାଦୀ ଚେତନାର ଶକ୍ତି ସାମର୍ଥରେ ରଙ୍ଗାଇ, ମଜାଇ ପରୀକ୍ଷାର ଜୁଆ ଖେଳେ. . .
ଆଉ ଏ କହରା କେରାକ କଞ୍ଚା ଜରଜର ଶକତ ଚୂଳ ମୂଳ ତା ଟାଣ କାହିଁକି ଭାବୁଛ ତାହାକୁ କାମ ( ।) ଆଜିକାଲି ପରା ଏହି ଶୋଭନ ।
ସକାଳର ଆଲବମ୍ ଫୁଲର ବଗିଚା ଘାସର କାର୍ପେଟ ଉପରେ ଗାଢ଼ ଅଳତାର ରଙ୍ଗ ଭିଜାଭିଜା- ଏ କାର ପାଦଚିହ୍ନ ଆହା !
ସାଁଠଣା ଶିଖେନା ବୋଲି ମାଆ ଗରଗର ସକାଳରୁ ସଞ୍ଜ ଅଣ୍ଡିରୀ, ରଣଚଣ୍ଡୀ ଗୁଣ ପାଇଁ ଗାଁ ମାଇପିଙ୍କ ଫୁସ୍ ଫୁସ୍ କଥା ମେଲିଯାଏ ଏ ଗାଁରୁ ଅନ୍ୟ ଗାଁ ତୁଠ...
ପବନର ଆବଶ୍ୟକତା ଆକାଶର ବ୍ୟାପ୍ତି ସାଗରର ଗଭୀରତା ମାଟିର ସହନଶୀଳତା ଓ ଅଗ୍ନିର ତେଜ ମୁଁ ।
ମେଞ୍ଚା ମେଞ୍ଚା ଦୁଃଖ ସବୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଚେହେରାରେ ରଙ୍ଗ ପରି ଲାଗି ରହିଛି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ