ମିଛ ସୁସ୍ଥ ସମ୍ପର୍କର ଆଣ୍ଟିବାୟୋଟିକ ।
ତୁମ ଉପରେ ମୋର ଅମାପ ଅଗାଧ ବିଶ୍ୱାସ; ଏ ସବୁ କେହି ଜାଣନ୍ତିନି କେହି ଦେଖିନ୍ତି ନି ।
କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ମୋ ଛାତିକୁ ଲହୁଲୁହାଣ କରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜବରଦସ୍ତ ଅତ୍ୟାଚାର କରେ ବିଭତ୍ସ ଅନ୍ଧାର ଶରୀରକୁ ଚାବୁକ୍ରେ ରକ୍ତାକ୍ତ କରେ ଅଣଚାଶ ପବନ, ମୁଁ କାନ୍ଦି ନାହିଁ କି...
ବର୍ଷ ଯେବେ ଝରେ ଝର ଝର ଝୁମିଝୁମି ଯାଏ ମନ ମୋର,
ସକାଳ ଧୂପରେ ଅବା ସଞ୍ଜର ଦୀପରେ ବଡ଼ସିଂହାରର ଗୀତ ଗୋବିନ୍ଦରେ
ସ୍ୱପ୍ନ ତ' ଅନେକ ତୁମ ଦେହ ସାରା ଚୁମ୍ବନର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଆଙ୍କି ଆବୃତ କରି ଦିଅନ୍ତି ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ।
ଏ ସହର ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ କେହିତ ଚିହ୍ନେଇ ଦିଏନା ଫୁଲର ବଗିଚା, ଯେମିତି ସଂକ୍ରାନ୍ତି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ଦିଏନା କେହି ରଙ୍ଗର ମହଲା ।।
କାହିଁକି ଭଗ୍ନ ଆଜି ଏ ସମାଜର ରୀତି, ନୀତି; ବିଲୁପ୍ତ ତା'ର ମହତ୍ୱ ସଂଗ୍ରାମୀତ ପୃଥିବୀରେ କିଏ ବୁଝୁଛି ଏ ଭିତ୍ତିର ତତ୍ତ୍ୱ ?
କହିହୁଏନି, ଏକଲାପଣରେ ଘାରିହୁଏ ବହୁଥାଏ ଖରସ୍ରୋତା ପ୍ରାୟେ ଜଳୁଛି ଅଖଣ୍ଡ ଦୀପଟେ ହୋଇ ସାରି ଆସିବା ଜୀବନ ଦୟାରେ ।
ଛଳନାର ପଶାକାଠି ଶକୁନିର ଡାକେ ପୁଣ୍ୟତାର ପାଟଳ ତନୁକୁ ଚୁମେ ପାପ ମୃତ୍ୟୁର ବେଶରେ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ