ହେ ଦେବଗଣ ! ଗଲା ସେ ଅମୃତ ତୁମ କଣ୍ଠରେ ବିଷ ପାନ କଲେ ନୀଳକଣ୍ଠ ଅସୁରେ ଗଲେ ଶିଶୁପାଳ ହୋଇ. . . ଆଉ ଆମେ ! !...
କେବେ ମାଡିଆସେ ବନ୍ୟାର ଆତଙ୍କ, କେବେ ମରୁଡିର ମାଡ । କରୁଣ ଚିତ୍କାର ଶୂନ୍ୟେ ହଜିଯାଏ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ମେରୁହାଡ ।
ମିଳନ ପ୍ରଥମ ସୋପାନ - ସମାଜରେ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଗୋଷ୍ଠିରେ ମିଶିବା ପାଇଁ !
ଜଣା ପଡ଼େନି କେବେ, କେମିତି କିଏ ଜାଣେ କିଏ ଦାନ କରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କରିଦିଏ ଋଣୀ ଆପେ ଆପେ ଆସନ୍ତି
କ୍ଷୁଦ୍ର ମଧୁମକ୍ଷିକାଠୁ ବିଶ୍ୱକଲ୍ୟାଣର ମନ୍ତ୍ର ଶିଖିବାର ଉତ୍ସ୍ରକତା. . . ଅଗଣିତ ବିଭିନ୍ନତା ଭରା ପୃଥିବୀରେ
ତୋ ପାଇଁ କେତେସେ ମନ୍ଦିର ଯାଇଛି ଜାଳିଛି ତୋ ପାଇଁ ଦୀପ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖେ ଶୁଭ ମନାସୀ ସେ କରିଥିଲା କେଉଁ ପାପ ।
କରୁଣ ସେ ଦୃଶ୍ୟ, ମୁହଁ ସବୁ ବିଭତ୍ସ ବିମର୍ଷ ଏକ ଅଶାନ୍ତ ଉପନିବେଶ ଇଏ ମୋ ମାଟି ମୋ ଗାଁ ମୋ ଦେଶ ରହି ରହି ଶୁଭେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର କ୍ରୁର...
ସେ ଏଇ ମାଟିର ମଣିଷ ତ୍ୟାଗ ଓ ଆଦର୍ଶରେ ଗଢିଛି ସେ ଦେଶ ମାଟି ପରେ ବୁଣି ମୁଠା ମୁଠା ଯଶ ସ୍ମୃତିର କ୍ୟାନଭାସ ପରେ ଲେଖିଛି ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ...
ମେଘର ପ୍ରେମିକା ବର୍ଷାର ସ୍ପର୍ଶରେ ମହକି ଯାଏ ମିଠା ମିଠା ବାସ୍ନାରେ ବସା ବାନ୍ଧେ ସ୍ୱପ୍ନ ମନରୁ ଇଚ୍ଛାଟିଏ ମୁକୁଳି ଆସେ ଆନମନା କରେ ତନମନକୁ
ବସି ଯିବାକୁ ଚାହେଁ ତୁମ ସାଇକେଲ ଆଗେ ବୁଲି ବଜାରକୁ,ଆତ୍ମାଭରି ଖାଇବାକୁ ହରି ଦୋକାନର ସେଇ ବରା ଗୁଲଗୁଲା ପୁଣି ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ