ଚେତା ଫେରିବା ବେଳକୁ କବିତା ହସୁଥିଲା- କହିଲା ମୋ ବାହାଘରକୁ ଆସିବ ।
ଆଲୋକିତ କଲି କୁଟୀର କାହାର ପୁଣି କାର ଚଲାପଥ ବାସର ଘର ମୁଁ ନିରବେ ଜଳିଲି କବି ପାଇଁ ହେଲି ଗୀତ ଭକତର ଲାଗି ମିନତି କଲି ମୁଁ ଦେବତା...
ଖାଲି ମାଟି ନୁହେଁ ଭିଜେ ରାତି ଭିଜେ ମୋର ପ୍ରତିଟି ସପନ ବରଷାରେ ଶ୍ରାବଣର ମେଘ ସିନା ପୋଛିଦିଏ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମାଟିର ହେଲେ ବିନ୍ଦୁଟିଏ ବରଷେନା ମୋ ମନର ନିଆଁରେ...
ଦେହର ତାତି ଉଠଇ ମାତି ଘନେଇ ଉଠେ ଉତ୍କଟ ବ୍ୟାଧି ଜାବୁଡ଼ି ଧରେ ହୃଦୟ ତନ୍ତ୍ରୀ ଅପହରେ ତା' ପ୍ରତିଟି ଗତି ମଗଜ ଘର କୀଟରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଚିନ୍ତା, ଚୈତନ୍ୟ...
ମନରେ ମୋ ଆଶା ଭରିଦିଏ ଅଣ୍ଟା ସଳଖି ଚାଲିବାର କଳା ଟିକକ ଶିଖାଏ ମୋ ଲୁହକୁ ପିଇ ନିଏ
କୁଆଁର ପୁନେଇ ଜହ୍ନକୁ ଦେଖିଲେ ଲାଜ ଲାଗେ ଆଜି କାହିଁ, କୁଆଁରୀ ନାହାନ୍ତି ଗାଆଁର ଦାଣ୍ଡରେ ପାଳଭୂତ ଦେଖା ନାହିଁ ।
କେଉଁ ଉପାଦାନରେ ବିହି ଗଢ଼ିଦେଲା ମୋତେ କେଜାଣି ?
ଜୀବନ ର ପ୍ରତି ଟି ମୂହୂର୍ତ୍ତ ବଦଳିଯାଏ “ହଁ” ଆଉ “ନା” ର କରାଳ ଛାୟାରେ , ପ୍ରତି ଟି ଅବଶୋଷ ଲୀନ ହୋଇଯାଏ “ହଁ” –“ନା” ର ବିରାଟ...
କାନ୍ଧଭାର ବୁହା ପ୍ରତିସ୍ପର୍ବ୍ଦା ଖାଲି ଦାନମାଝୀ ଦେଖାଦେଖି ବାହୁଙ୍ଗି ଖଟିଆ ଉପରେ ବୁହାନ୍ତି ମେଡ଼ିଆ ଭାଇଙ୍କୁ ଡ଼ାକି
ଆଉ ଗଣେଷ ସରସ୍ୱତି ପୂଜାଦିନ ଫସଲ ଭଲ ହୋଇଥିଲେ.. ଭୋଜିଭାତର ଚାନ୍ଦା ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ