ତା' ପାଇଁ ସିଂହାସନ ଯାହା ମାଟିଗଦା ତାହା ବିଚରା ଭୋଜରାଜର ସମସ୍ତ ପିପାସା
ଏଇ ଅନୁଭବଟି ଆସିଛି କାମରେ ମଗ୍ନ ରହି ସଭିଁଙ୍କଠୁ ଦୁଃଖ ଛୁପାଇବାରେ
ପୋଛି ନେଲା ମଥାରୁ ସିନ୍ଦୂରର ବିନ୍ଦୁ କୁନି କୁନି ଓଠରୁ ହସ ଲିଭିଗଲା ଘରେ ଘରେ ଜଳିଲାନି ଚୁଲି ମଶାଣିରେ ମଣିଷର ଜୁଇ ଜଳୁଥିଲା ।
ଘାସ କଟାଳିର ସ୍ୱପ୍ନପରି ଡହ ଡହ ତାତିଲା ଖରାରେ ଅବୋଲକରା ଗପ ପରି ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ନଥାଏ
ଏଠିତ ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧା ତମ ଭଲପାଇବାର ଅନନ୍ତ ଡୋରୀରେ ପାପୀ ଠାରୁ ତପୀଯାଏ ରୋଗୀ ଠାରୁ ଭୋଗୀଯାଏ ସବୁରି ତୁଣ୍ଡରେ ତୁମେ ଥାଅ ଓଁ କାର ନାଦରେ ।
ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ଦହନରେ ଆକର୍ଷଣ ବିକର୍ଷଣ ଆକାଶେ ଆଲୁଅର ମହୋତ୍ସବ ତୃଷିତ ତାରାମାନଙ୍କର ।
ଯାହା ପାଣିଟୋପାକ ଥିଲା ଝାଳ ହୋଇ ଝରିଗଲା ବାପାଙ୍କ କପାଳରୁ ବୋଉର ଚିରାଲୁଗା ଏବେ ପାଣି ଜୁଡୁବୁଡୁ ।
ରାବଣ ଛପିଛି ମଠ ମନ୍ଦିରେ, ରାମର ଚାଦର ଘୋଡ଼ି ଭୁଲନା ଭୁଲନା ଛଦ୍ମବେଶେ ତା'ର ନିରୀହା ଅବଳା ନାରୀ, ଭିକ୍ଷା ତାହାର ନିରର୍ଥକ ହେଉ, ଭିକ୍ଷାମୁଣି ଶୂନ୍ୟ ଖାଲି ନହୁଅ...
ମା ତୁମେ କି ଜଡ ପାଲଟିଛ, ନିଜ ହାତେ ନିଜ କନ୍ୟା କୁ ମାରୁଛ ?
ମନ ଆଉ ଦେହ ଭିତରେ ନାହିଁ ଅନ୍ତର କିଛିର ବି ପାଚେରୀ କରିପାରିନି ନିଜକୁ ଦିଫାଳ ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ