ପୁଣି ମୋ ଠି ଅଛି ଔଷଧ ଗୁଣ ଜାଣ ନାହିଁ ଯଦି ବିଜ୍ଞଠୁ ଶୁଣ ।
ସେ ନଦୀ ଆମ ମାଆ ଗଙ୍ଗାମାତା ତା ନାଆଁ
ଆତଙ୍କର ଛାଇ ହୋଇ ଛପି ବସିଥାଏ ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ସୁଯୋଗ ଅପେକ୍ଷାରେ ।
ପାଟିରେ ଟିକେ ଦେ' ନିର୍ମାଲ୍ୟପାଣି, କିଏ ଜଣେ କହିଲେ କୋକେଇ ସଜାଡ଼, ଡେରି ହଉଛି ପିଲାଏ ଅଛନ୍ତି ଭୋକରେ !
ଏକ ଉଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ଭାବନା ଓ ଭ୍ରାନ୍ତି, ଭ୍ରାନ୍ତିରୁ କ୍ଳାନ୍ତି....କ୍ଳାନ୍ତିରୁ ଆସକ୍ତି ଆସକ୍ତିରୁ ବିରକ୍ତି ଓ ସ୍ଵଗୋତକ୍ତି ଅଥଚ ନାହିଁ ସେଠି ଶାନ୍ତି ।
କରୋନା ଯୋଗୁଁ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଥିବା, ଲକ୍ଡାଉନ ମାନେ, କିଛିମାତ୍ରାରେ ବୁଝେ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରଟିଏ, ହାତଗୋଡ଼ ବାନ୍ଧି ଘରେ ବସିଲା ବେଳେ ସରି ସରି ଯାଏ ତା' ଜମାପୁଞ୍ଜି,
କ୍ୟାମରା ବି ଆଖି ଭଳି, ମାତ୍ର ସେ କଣ ପରଖି ପାରେ? ଖଟାଏ ବିବେକ ?
ତମ ପ୍ରାସାଦର ବାଲ୍କୋନିରେ ନା ରତ୍ନପଲଙ୍କରେ ଅବା ସିଂହାସନମାର୍କା ଚୌକିରେ ?
ତାକୁ ମୋର ମନ ଦେଲି ଭଲ ମୁଁ ପାଇଲି ପ୍ରତିରାତି ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୋ ତାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି ।
ଆଉ କେତେଦିନ ? ଜାତି, ବର୍ଣ୍ଣ, ସଂପ୍ରଦାୟ ଅବା ଦେଶୀ ବିଦେଶୀର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଚିତ କରି ବନ୍ଧାଯାଉଥିବ ତୁମ ବଡ଼ଦେଉଳର ଶିଖରରେ ଧମର ପତିତପାବନ ବାନା ।
ଆପଣଙ୍କ ମତାମତ